شما اینجا هستید: خانهجامعهجذب یا دفع گردشگر؟!

جذب یا دفع گردشگر؟!

پنج شنبه, 14 تیر 1397 ساعت 09:15 شناسه خبر: 3668 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

 

 

 

سلیمان میرزاپوررشنو/ سیمره: در شرایطی که شهرها و مناطق ما از امکانات نسبتاً مطلوبی برخوردار باشند، بهتر می‌توان در مورد زیرساخت‌های مورد نیازِ بخش گردشگری صحبت نمود، اما در شرایط کنونی، ما به کم‌ترین‌ها راضی هستیم و سقف مطالباتمان را در حد آسفالت خوب! و معابر استاندارد کاهش داده‌ایم!


هرگاه مدیری از نهضت آسفالت می‌گفت، بنده احساس می‌کردم که این مدیر و دیگر مدیران شهری برای سرپوش گذاشتن بر اقداماتی که می‌بایست انجام می‌داده و انجام نداده‌اند(عدم وجود برنامه‌های اصولی و بنیادی شهر)، خود را مشغول آسفالت و دیگر پروژه‌های ظاهری و عوام پسند کرده‌اند، اما این روزها متوجه شده‌ام که حق با مدیران شهری‌ست و بهتر است که عمده مطالبه‌ی شهروندان هم در حد همین آسفالت و به‌سازی معابر شهری باشد و هرگاه توانستیم از داشتن معابری با آسفالت استاندارد به منظور سهولت تردد برخوردار شویم، به بحث کمبود سایر امکانات و کاربری‌ها بپردازیم.
ما به در و دیوار، خیابان‌ها و البته آسفالت‌های پرزخم و بعضاً رفو شده و نشده شهرهای‌مان عادت کرده‌ایم. اغلب شهروندانی که بعد از مدتی به شهرهای لرستان مراجعت می‌کنند، به خاطر این همه تفاوت در کیفیت و کمیت خدمات عمومی شهری در لرستان و سایر مناطق توسعه‌یافته، چند روزی به افسردگی مقطی دچار می‌شوند! ما هنوز نتوانسته‌ایم یکی از نیازهای مهم شهری یعنی آسفالت سیاه کف معابر را به صورت استاندارد در شهرهایمان داشته باشیم، پل‌های زمخت که بعضاً شیار اتصال قسمت‌های مختلف آن دل و روده‌ی خودروهایمان را بیرون می‌کشد و زیرگذرهای کج و معوج و دارای پیچ تند و دست انداز‌های بدون هیچ‌گونه علائم هشدارد هنده و کاملاً غیراستاندارد را تنها در این سامان می‌توان جست. اختلاف سطح منهول‌ها و چاه‌های فاضلاب با آسفالت که معابر را پلکانی کرده‌اند و خیابان‌های بدون خط‌کشی و بعضاً خط‌کشی‌های رنگ و رو رفته و تابلوهای راهنمایی که هیچ گاه راهنمای خوبی برای هدایت مسافران غریبه نیستند و سد معبرهایی که دامنه‌ی آن به حاشیه‌ی خیابان کشیده شده و به زعم بنده نوعی جدید از «خیابان‌خواری» هستند و بسیاری موارد دیگر، همه دلالت بر عدم وجود نظارت کافی در امور شهری دارد و متاسفانه همه این موارد در دراز مدت موجبات دفع گردشگر و دل‌زدگی شهروندان از سرزمین تاریخی با طبیعت منحصر‌به فرد لرستان را فراهم می‌آورد.
تاکید می‌شود که گردشگر و یا شهروندان لرستانی که پس از مدتی به این شهرها سفر می‌کنند، درک بهتری از نقص‌ها و ضعف‌های این مناطق دارند. از نظرِ علمی هم گفته می‌شود که «حس» واقعی‌تر به یک «مکان»، به گردشگرانی القا می‌شود که از شهر یا مکانی عبور می‌کنند.
جناب مسئول! لحظه‌ای خود را جای یک مسافر تصور کن که هیچ آدرسی از شهر نداشته و تازه وارد این شهر شده است.... آیا تابلوهای راهنما به خوبی می‌توانند مقاصد شهر را نشان دهند. آیا می‌توان بدون دردسر از میدان‌هایی که برعکس روزگار و از سمت راست دور می‌خورند، عبور نمود؟ آیا حال مسافر مذکور از چاله چوله‌های کف خیابان به هم نمی‌خورد؟
به نظر می‌رسد، قبل از هرگونه تبلیغ در جهت معرفی آثار گردشگری و دعوت گردشگران به منطقه، می‌بایست خدمات ابتدایی آبرومندی ایجاد شود، خدمات شهری نامطلوب را نمی‌توان در لابه‌لای تیترهای اطلاع‌رسانی و خبری که از آینده‌ای امیدوار کننده می‌گویند، مخفی کرد. تیترهایی که تنها وعده‌های آرمانی هستند و البته امیدی به عملی شدن آن‌ها نیست.
میزبانی از گردشگران نیاز به حداقل‌هایی دارد و ورود گردشگر به یک شهر که خیابان‌های استاندارد و طراحی‌های اصولی کم‌تری در آن به چشم می‌خورد، تصویر خوبی از شهر را به نمایش نمی‌گذارد.
کافیست نگاهی به بلوارها و دور برگردان‌های سطح شهر بی‌اندازیم، دوباره کاری‌ها، اصلاحات و تغییرات هر ساله در این خیابان‌ها به خوبی قابل مشاهده است. برخی موارد تعمیر و یا ایجاد یک دور برگردان چند ماهی به طول می‌انجامد و در این مدت قسمت زیادی از محل را با مشکل رفت و آمد و ناهنجاری‌های بصری مواجه می‌سازد.
بررسی‌ها نشان می‌دهد عمر مفید آسفالت در کشورهای پیش‌رفته حدود 13 سال است، در حالی که عمر مفید آسفالت در ایران به حدود سه سال می‌رسد. یعنی عمر آسفالت کشورهای پیش‌رفته چهار برابر ایران است. به عبارت دیگر، هزینه‌ای که در ایران صرف می‌شود، چهار برابر کشورهای پیش‌رفته است. نظام ناسالم پیمانکاری، رعایت نشدن نکات فنی، مشکلات مربوط به زیرسازی، عدم دلسوزی پیمانکاران و ... از جمله دلایل مهم وضعیت آسفالت معابر ایران است(روزنامه‌ی جام‌جم). البته وضعیت آسفالت در شهرهای لرستان به مراتب پایین‌تر از سطح سایر مناطق کشور است.
به نظر می‌رسد باید نهضت، انقلاب یا هر نام دیگری که مدیران شهری عزیز دوست دارند، را در زمینه‌ی استانداردسازی معابر شهری شروع کرد، این نهضت می‌باید شامل آسفالت مرغوب و البته مسطح، خط‌کشی‌های استاندارد با استفاده از رنگ‌های مرغوب و استاندارد و نیز علایم راهنمای مسیر(که غالباً در طرحی مجزا مورد مطالعه قرار می‌گیرد) باشد.
یکی از عوامل موفقیت در این قبیل اقدامات، واگذاری این پروژه‌ها به پیمانکاران توانمند از طریق مناقصه است. هم‌چنین نظارت مستمر و مسئولانه بر کار پیمانکاران و جریمه‌ی پیمانکاران در صورت ایجاد مشکل و از بین رفتن آسفالت در کوتاه مدت از موارد مهمی است که پیمانکار را مجاب به ارائه‌ی کاری استاندارد می‌نماید. با توجه به این‌که درصدی از قرارداردهای مرتبط با پروژه‌های عمرانی به عنوان «سپرده‌ی حسن انجام کار» نزد کارفرما می‌ماند، لذا انتظار می‌رود در مواردی که پروژه‌ای پس از مدتی کوتاه دچار مشکل می‌شود(پلی که بخشی از آن ریزش می‌کند، یا آسفالتی که در مدتی کوتاه دچار مشکل می‌شود)، پیمانکار مورد پیگرد قانونی قرار گرفته و پول بیت‌المال به بودجه‌ی عمومی برگردانده شود. اگر همین یک مورد توسط مدیریت شهری اجرا می‌شد، هیچ پروژه‌ی بی‌کیفیتی در سطح استان اجرا نمی‌شد، هیچ پلی بعد از چند ماه فرو نمی‌ریخت و هیچ زیرگذری غیراستاندارد و پر پیچ و خم تحویل داده نمی‌شد.
لرستان روزگاری سرزمین پل‌های با طاق‌ها و دهنه‌های منحصربه‌فرد و ابنیه‌ی تاریخی بی‌نظیری که هرکدام شاهکارهای معماری به شمار می‌روند، بوده است. مدیریت شهری عصر ما نیز می‌بایست هنرش را به آیندگان عرضه بدارد، امیدوارم ما نیز هنری برای نسل‌های آینده داشته باشیم.

* دکترای جغرافیا و برنامه‌ریزی‌ شهری

*چاپ شده در سیمره 456(11تیرماه 97)

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004