شما اینجا هستید: خانهجامعهتموم لُرِسو خوشکَه دِ خَرَه

تموم لُرِسو خوشکَه دِ خَرَه مطلب ویژه

جمعه, 16 فروردين 1398 ساعت 14:12 شناسه خبر: 4329 1 نظر
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
elham hajivand elham hajivand seymare

 الهام حاجی‌وند/ سیمره:  کم‌تر پیش می‌آید مسئول یا مدیر یا هر شخصی که در مسندی نشسنه است برای شرایط بغرنج وارد بر مملکت اعتراض کند اما شرایط حاکم بعد از سیل بر لرستان و عدم رسیدگی درست و طبق روال عادی سو مدیریت تا جایی عیان است که نماینده‌ی ولی فقیه در لرستان می‌گوید بسیاری از مردم سیل‌زده در لرستان تمام هستی خود را از دست داده‌اند. نباید وعده بیهوده و غیرقابل عمل به مردم داده شود. این دو جمله یعنی عمق فاجعه آن چنان زیاد است که علاوه بر اعتراضات سراسری مردم برخی از مسئولین هم مجبور به اعتراض به وضع موجود شده‌اند.

 

بر کدام گوشه‌اش بگریم که هر کجای این دیار که دست می‌گذارم درد می‌کند. از خانه و زندگی‌های آب برده؟ از گل‌های تا سقف خانه‌ها آمده‌ای که معلوم نیست تا چندوقت دیگر مهمان همان خانه‌های خراب شده هستند؟ از تلفات جانی سیل؟از تلفات مالی؟ از اشک‌های ریخته شده زنان و کودکان یا از بغض فرو خورده مردان لر که غیرتشان اجازه اشک ریختن بر نگون بختیشان را نمی‌دهد؟ از صدای پخش شده کودکی در فضای مجازی که می‌گوید مامان خانه‌ی ما کدام است؟ یا پسر بچه‌ای که با اشک می‌گوید من گرسنه‌ام؟ از کشکانی که هزار سال نگهبان همان آبی بود که حالا در حقش جفا کرد و زیرآبش را زد؟ از دیواره‌های خراب شده شاپورخواست یا از جاده‌های از هم گسیخته‌ای که راه مردمی که در همه حال پشت هم هستند را بسته اند که نتوانند به داد یک‌دیگر برسند؟

اگر مسیل رودخانه را تنگ نمی‌کردند چنین وضعیتی پیش نمی‌آمد! نیمی از دهانه‌های پل بزرگ خرم‌آباد را بسته‌اند و نیمی از بستر رودخانه را به پارکینگ تبدیل کرده‌اند که باعث طغیان رودخانه و مصیبت آفرین شده است.

دانشگاه پیام نور دورود را در بستر رودخانه تیره ساخته اند! مجوز ساخت این ها را کدام مدعی سوادی صادر می کند که حالا در این شرایط بحرانی یا نیستند یا اگر هم پیدایشان می شود برای مانورهای تبلیغاتی و گرفتن عکس و فیلم برای نشان دادن خودشان است که یعنی ما در بین مردم و برای مردمیم! اما مردم دیگر آگاهند و گول رفتارهای نمایشیتان را نمی خوردند.

رییس مجلس در بازدید از مناطق سیل‌زده به خانمی که معترض وضعیت است می‌گوید بروید خدا را شکر کنید که زنده‌اید! این همه بی‌انصافی و محق بودن در چنین برخوردهایی را کجای دلمان بگذاریم.

میراث فرهنگی که دیگر جای صحبت ندارد. انگار آثار باستانی و قسمت اعظمی از هویت این سرزمین را با آب دهان مرمت کرده‌اند که سیل بخشی از آن‌ها را به تاراج برد.

وضعیت مردم پل‌دختر فاجعه‌آمیز است و به گفته‌ی فرمانده نیروی زمینی سپاه، در آن جا مدیریت نیست هیچ مسئول دولتی جرئت نمی‌کند به آن منطقه برود.

 انبارها از کمک‌های مردمی و دولتی پر است اما مدیریت و توزیع آن بسیار ضعیف است و عملا کاری صورت نمی گیرد.

 

مدیریت بحران کجاست؟

مردم به هم کمک می‌کنند. کمپین تشکیل می‌دهند. کیلومترها در کوه و کمر طی طریق می‌کنند تا به هم استانی‌هایشان کمک برسانند و شما همین مردم را در بدترین وضعیت موجود نگه داشته اید و دست برگلویشان می‌فشارید که یا جان دهند یا کج‌دار و مریز به زندگی که اسمش را نمی‌شود زندگی گذاشت ادامه دهند.

مدیریت بحران در ایران، خود یک بحران بزرگ است. انگار نه انگار که مدیریت بحران برای قبل از وقوع اتفاق است اصلا معنی مدیریت بحران را هنوز درک نکرده‌اند و به زمان وقوع حوادث واگذارش کرده اند که معلوم است کار برنامه‌ریزی نشده در شرایط حاد جواب نمی‌دهد و از پسش برنمی‌آیند.

چند روز از وقوع سیل گذشته و مردم لرستان هنوز در شوک به سر می‌برند که چرا هر اتفاقی در ایران رخ می‌دهد بدترین گوشه‌اش سرازیر به سمت این استان می شود!

با وضع موجود بعید می‌دانم مردم پل‌دختر و معمولان دیگر به این که خانه و زندگی درستی برای گذران عمرشان تشکیل دهند اطمینان داشته باشند.

راستش گاهی خسته می‌شوم از این که من و هم‌قلمانم فقط انتقاد می‌کنیم اما تو را به خدا بگویید کجای زندگیمان درست پیش می‌رود که دل خوش و سر آسوده‌ای داشته باشیم که از گل و بلبل بودنش دم بزنیم. یعنی ما دلمان نمی‌خواهد حداقل شرایط نسبتا عادی بر زندگی همه حاکم باشد که بتوانیم نفس راحتی بکشیم و خدا را شکر کنیم و همیشه از خوبی‌ها و مدیریت درست و مسئولیت‌پذیری مسئولان بنویسیم؟

هر چقدر فکر می‌کنم نمی‌دانم دلمان به کجا خوش باشد! بناها را در حاشیه و بستر رودخانه ها می‌سازند. آثار باستانی را با علم مرمت نمی‌کنند. دم از مدیریت بحرانی می‌زنند که علمش را ندارند و و و هزار بدبختی و گرفتاری دیگر که باعث شده‌اند گریبانمان را بگیرد.

مردم عزیز و با غیرت لرستان که همیشه گوشتِ دم تیغ بوده اید و همیشه اولین قدم را برای تمام نقاط این سرزمین برداشته‌اید، این بار هم این شرایط فقط و فقط غیرت خودمان را میطلبد این روزها فقط خودمان هستیم که باید به داد هم استانی‌هایمان برسیم. بیایید و ما مثل دیگرانی که وظیفه قانونی‌شان را که برایش قسم هم یاد کرده‌اند اما به اصول اولیه‌اش هم وقع نمی‌گذارند نباشیم، بیاییم و غیرتی را پیشه کنیم که همیشه ما لرها را با همین کلمه یاد می‌کنند.

مردم پل‌دختر و معمولان به کمک ما نیاز دارند نکند که بتوانیم و انجام ندهیم.

ماییم و نوای بی‌نوایی...

 

 

 

 

 

1 نظر

  • پیوند نظر  علی معین از الشتر علی معین از الشتر شنبه, 17 فروردين 1398 ساعت 22:40

    سلام ، از همه بدتر (لکستان)، لکستان مظلوم تر از همه جا ، مناطق و روستاهای دلفان و میربگ شمالی و میربگ جنوبی و جنوب الشتر و بخش شاهیوند به طور کامل فراموش شده اند ، ___ لکستانکم لکستانکم بی بَش بی برا بی اُستانکم

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004