شما اینجا هستید: خانهجامعهدریغ از رودبار!

دریغ از رودبار! مطلب ویژه

دوشنبه, 26 فروردين 1398 ساعت 12:59 شناسه خبر: 4343 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
بهمن ابراهیمی بهمن ابراهیمی

سیمره- بهمن ابراهیمی*: خرداد ماه سال نود و یک در جریان ساخت مستند با سیمره (از سی‌پله تا رودبار) برای اولین‌بار وارد منطقه‌ي رودبار  شدم، زیبایی رودبار شگفت انگیز بود. حال و هوایی رودبار متفاوت از سایر مناطقی بود که در طول سیمره دیده بودم. همه چیز از سرزندگی این منطقه خبر می‌داد.

طبیعتی خیره کننده و روستاهایی زیبا و آباد بر کناره‌ی سیمره به صف شده بودند...  بیش از هر چیز ، نظم کشاورزی در رودبار مرا جذب کرد. صیفی‌کاری‌ها در کمال دقت کرت‌بندی شده بودند و من کسی را نمی‌دیدم که به کاری مشغول نباشد.

 

 برای اولین بار آن‌جا پی بردم که در میان شالی‌کاری می‌شود با فاصله درخت انارهم کاشت. با مرد خوش روی به‌نام آقای احمدی برخوردم (خداوند ایشان را بیامرزد مطلع شدم فوت کرده‌اند) برایم توضیح داد که رودبار یازده روستاست و شغل اکثر مردم کشاورزیست و آب مورد نیاز از سیمره و سراب گندابه برداشت می‌شود و طالبی و برنج و انار رودبار بسیار مرغوب است. رودباری‌ها مهمان‌نواز و شریفند؛ شب را  آن‌جا ماندم. 

فردا صبح وقتی از رودبار به سمت «سیآو»(1) می‌آمدم آرزو می‌کردم که هیچ وقت آب سد آنقدر بالا نیاید که این همه زیبایی را بپوشاند. اما  پس ازهفت سال، وقتی سه روز  بعد از باران‌های سیل‌آسا از بالادست گردنه؛ رودبار را نگاه کردم غیر از دریایی از آب گل‌آلود چیری دیده نمی‌شد. از چم برزو تا میربگِ رودبار آب ارتباط کل روستاها را قطع کرده بود و هیچ جاده‌ای وجود نداشت.  رحمت قایقران عرب زبان که  اهل چم شیر سیروان بود، من و روحان امامی را به سمت روستاها برد؛ غیر از اندکی شاخ و برگ درختان و تیرهای برق چیزی از آن همه مزرعه و باغ‌های زیبا پیدا نبود...آب با سایر خانه‌های روستایی هم فاصله‌ی زیادی نداشت، مردم منتظر قایق‌های کمک و امداد بودند. در چند روستا ایستادم و جویای وضعیت آن‌ها شدم. کمک‌های مختصری رسیده بود اما بیش‌تر از آن نیاز بود. 

در گفت‌وگو با آن‌ها  بحث تخلیه‌ی روستاها را مطرح کردم اما واکنش‌ها تند بود. اهالی برخی روستاها مدعی بودند که سد سیمره  هزینه‌ی مزارع و منازل آن‌ها را نداده و در پرداخت‌ها هم خیلی دقت نشده، اطلاع دقیقی نداشتم و نمی‌توانستم قضاوتی بکنم ...

در بازگشت فکر می‌کردم که مزارع و منازل مردم رودبار حاصل سال‌ها تلاش و زندگی آن‌هاست. حق دارند که نگران باشند از طرفی آب سد هم بالا می‌آید  و چاره‌ای جز تخلیه و ترک رودبار نیست، پیشنهادی به ذهنم رسید که آن را با مردم رودبار و دولتی‌ها و کارشناسان در میان بگذارم: 

-رودبار به سیآونزدیک است و بافت فرهنگی مردم آن‌ها همگون و یکسان است.

-در اطراف سیاو اراضی ملی زیادی وجود دارد که می‌توان خانوارهای رودباری را در آن‌جا تجمیع و اسکان داد.

-با واگذاری اراضی ملی به خانوارها جهت احداث باغ انار و تامین حقآبه‌ی سیآو از سد سیمره می‌توان تا حدودی مشکل اشتغال را حل کرد؛ ضمن این‌که توسعه‌ي انارستان‌ها در سیآو موجب تبدیل آن‌جا به قطب قدرتمند‌تری در تولید انار می‌شود.

-دریاچه‌ی سد سیمره و تنگ شگفت‌انگیز برنجان و چیاسوز و تنگ‌خورچی‌کش ظرفیت بسیار بالای برای توسعه‌ي گردشگری دارند و توجه و تمرکز برآن قطعا موجب درآمدزایی بالایی برای منطقه خواهد شد.

-پرورش آبزیان در دریاچه‌ی سد نیز یکی از منابع سرشار در آمد در آن منطقه می‌تواند باشد.

در نهایت انجام این امر نیازمند اراده‌ای همگانی با حمایت اکید دولت است و نتیجه‌ی آن ممانعت از مهاجرت  روستاییان رودبار، توسعه‌ی پایدار سیآو و تبدیل این منطقه به یکی از قطب‌های کم‌نظیر ژئوتوریسم در کشوراست. 

*مستند ساز

-  

1-منطقه‌ی سیآو ظرفیت بسیار بالایی برای تبدیل شدن به یک قطب ژئوتوریسم دارد.

*چاپ شده در سیمره 490(25 فروردین 98)

 

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004