چاپ کردن این صفحه

حقوق آدمیان

چهارشنبه, 04 دی 1398 ساعت 10:32 شناسه خبر: 4783 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

علی‌محمد امرایی: حقوق آدمیان از یک منظر خود به دو دسته تقسیم می‌شود:

1- حقوقی که توسط دیگران قابلیت انتقال به غیر را دارند، مانند اموالی که از میت باقی می‌ماند.

2- حقوقی که فقط قائم به شخص‌اند و قابلیت انتقال به غیر را ندارند مثل حق رأی، اگر کسی بمیرد و اموالی از او در نزد دیگران باقی بماند، به‌طور قهری این حق به ورثه منتقل می‌شود و ورثه نیز مختار است که با رعایت تشریفات قانونی  آن را مطالبه کند و یا ببخشد و...... اما در حقوقی که قائم به شخص‌اند با فوتِ شخص هیچ اختیاری در خصوص بخشش آن‌ها به ورثه منتقل نمی‌شود و آن حق به عنوان یک دِین تا عَلَی الاَبَد بر گردن ضایع کننده‌ی آن حق باقی می‌ماند. شخصی رأی می‌دهد و رأیش به‌واسطه‌ی خیانت در امانتِ افرادِ خائن، بِلا اثر می‌شود و آن شخص بعد از چند ساعت و یا چند روز به علت حادثه‌ای از دار دنیا می‌رود آیا جز خداوند متعال کسی می‌تواند به داد شخص و یا اشخاصی که به حقِ او خیانت کرده‌اند برسد؟؟؟ 

 

بر اساسِ آموزه‌هایی که خود حضرات گفته‌اند بعید می‌دانم!!! زیرا آن حق را چون قائمِ به شخص است، باید خود شخصِ ذی‌حق ببخشد و لذا در چنین شرایطی که دستِ ذی‌حق از دنیا کوتاه شده، دیگر راهی برای ادای دین، توسطِ کسانی که حق را ضایع کرده‌اند باقی نمی‌ماند. 

 با این اوصاف آیا بهتر نیست، همان‌طور که خداوند متعال از ما خوسته است، امانت‌دار باشیم و عنانِ خود را به‌خاطر هوس‌های زودگذر به دست شیطان نسپاریم؟ یادش به‌خیر در ایام قدیم وقتی که از فراز منبرها برای ما از حق‌الناس سخن می‌راندند و ما را از ضایع کردنِ حتا نصفِ یک حَبه‌ی گندم از مردم، برحذر می‌داشتند، از آن همه دقتِ نظربه وجد می‌آمدیم و در آرزوی روزهایی که پرچمِ این‌چنین عدالتی بر افراشته شود، روز شماری می‌کردیم!!! 

ای کاش واعظان بر همان نَسَقِ سابق باقی می‌ماندند و به همان باورهای ذهنیِ خود اکتفا می‌کردند تا هم‌چنان آن اعتمادها پابرجا می‌بودند و امروزه این‌چنین ناباورانه شاهدِ گسترانیده‌ شدنِ خیمه‌ی یأس و حرمان بر فراز باورهای مردم نمی‌بودیم!

*چاپ شده در سیمره518(28آذرماه 98)