شما اینجا هستید: خانهسیاستکاش 1400 زودتر بیاید!

کاش 1400 زودتر بیاید! مطلب ویژه

چهارشنبه, 06 دی 1396 ساعت 08:38 شناسه خبر: 3157 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

داریوش ملک‌پور- سیمره: به قول علی‌اشرف درویشیان «دولت‌ها زود زود عوض می‌شوند، وعده‌های توخالی می‌دهند، چمدان‌های‌شان را پر می‌کنند و می‌روند پی کارشان! پابرهنه‌ها هم‌چنان مثل سابقند و با دردها و گرسنگی‌هاشان می‌سازند...» حالا اگر از احوالمان بخواهی بپرسی می‌دانی که خوب نیستیم و هر روزمان سرگرم داستان دیگری هستیم از دزدی بیت‌المال و اختلاس و رباخواری و بی‌توجهی و عملکرد غلط خیلی از مسئولین کشور و فقر و فلاکت و عقب‌ماندگی و اعتیاد و تورم و تورم و تورم و هزارکوفت و زهرمار دیگر که در آمارهای اداری شما به چشم نمی‌خورد... که دیگر جایی برای حال خوب ما نمی‌ماند، البته حال شما که بحمدالله خوب است و چشم به واقعیت‌ها بسته‌اید و انگار فراموش کرده‌اید در دوره‌ی قبل هم که آمدید تا همین دوره بنای کارتان چه بود و چه باید می‌شد و انگار وعده‌های شما از رییس‌جمهور قبل‌تان پر طمطراق‌تر بود و ...


 آقای روحانی! فراموش کردید چه کسانی در انتخابات 92 به تفکراتتان رای «آری» دادند آن هم در آن بحبوحه‌ی نبرد و ستیز بین حامیان شما با گلادیاتورهای زمانه...
و می‌دانید در 96 مردم برای تفکر اصلاح‌طلبی‌تان سنگ تمام گذاشتند و شما به‌فکر اصلاح امور مردم نشدید و...
مگر دنبال آرامش اقتصادی و گشایش مسائل سیاسی و حفظ جامعه مدنی نبودید، یادتان هست؟؟
 آقای رییس جمهور! فراموش کردید که جوانان و نخبگان و مردم این دیار چه‌ها کردند و تا پای جانشان پای تفکر شما و خودشان ماندند که شاید چسب زخمی مرهم انگشت‌های بریده‌ی اشاره‌شان شود... در این مدت همه سال، سهم جوانان و تحصیل‌کرده‌‌های این دیار کجاست؟؟ کلیدتان برای قفل مشکلات این استان که روز به روز بدتر می‌شود بی‌تدبیر ماند و سهم لرستانی‌ها هم‌چنان سکوت است و سکوت...
کجایید؟؟ چرا پیدایتان نیست؟؟ چرا هر دفعه با آمارهای غلط با ذهن و اندیشه‌ی ناتوان و خسته‌ی این مردم شطرنج بازی می‌کنید؟؟ چرا هر روزمان بدتر از دیروز دارد می‌گذرد؟؟ چرا با مردم روراست نیستید و هر روز گرانی و تورم نان سفره‌ی مردم شده است و خواب خوش را از زنده بودن‌شان ربوده و اقلیتی در ناز و نعمت مانده‌اند و نمی‌دانند با پول بادآورده بیت‌المال کجا اقامت بگیرند که انگار تا دنیا دنیاست زنده‌اند و فردا حق‌الناسی بر گردنشان نمی‌ماند ...
 تحقق فاصله‌ی طبقاتی که در تریبون‌ها فریاد کشیدید چرا روز به روز بیش‌تر می‌شود؟
 البته قصد تخریب‌تان را نداشتم و ندارم که اگر دروغی در کارتان  باشد، خودش تخریب به بار می‌آورد.
آقای روحانی! (صد رحمت به همو که گوجه سر کوچه‌شان ارزان‌تر از بقیه جاها بود) ...
راستی شما از قیمت گوجه سر کوچه‌تان خبردارید؟؟ اصلا اهل گوجه هستید؟؟ 
باور کنید این مردم دیگر از وعده‌های شما و  بعضی از مسئولان ارشد این کشور و این استان خسته شده‌اند ... از دهمرده‌ها و بازوندها (که ستاد جناب‌‌‌عااااااااالی را چشم و چراغ راهش می‌دانست و چراغش روشنی دل دیگران بود) و هزار جور آدم آمده خیری ندیدیم حالا هم که دوباره نماینده‌ی ارشدتان در پی انتخاب افراد لایق دیارهای دیگری‌ست و انگار ما نخبه و چهره‌ی به درد به خور برای صندلی داغ ریاست‌ها و مسئولیت‌ها نداریم.
 اصلاً می‌توانید بگویید دنبال چه بودید و هستید؟؟ اگر برایتان طوماری بنویسیم که اشتباه کردیم و می‌خواهیم برگردیم به همان ایام پوپولیسم سیاسی و کلاه احمدی‌نژادیسم را سرمان کنیم و به فرقه‌ی زنبیلیه بپیوندیم دست از سرمان برمی‌دارید؟؟ هزاران نفر چون من نه دنبال باج‌خواهی بودیم و هستیم نه از انسان‌گرایی به جرگه‌ی اصلاح‌طلبی و بعد به نهاد مقدس فرصت‌طلبی رجوع کردیم نه می‌خواهیم وارد چرخه‌ی اصول‌گرایی شویم نه می‌خواهیم مرتد شویم و به دیانت قبل از انقلاب برگردیم، نه وام‌دار مناصب حکومتی هستیم که اصلاً در چرخه‌ سازمان‌ها و نهادهای حکومت نبودیم و نیستیم و نه به سن‌مان می‌خورد دنبال برگه‌های استخدامی مشکوک‌الهویه ادارات و سازمان‌ها باشیم بلکه از سر دلسوزی و جوان‌مردی فریادمان در گلو زخم برداشته که سهم مردمان این دیار را جوان‌مردانه بدهید. البته اگر فکری از جوان‌مردی در ذهن دولت‌مردان مانده، سوختیم از بس که نخبگان و جوانان تحصیل‌کرده‌مان را در حال سوختن دیدیم و هر کس حرفی برای گفتن داشته خفه خون گرفت و سکوت کرد تا سهم ما افراد «لایق» دیار دیگری باشند بر پیکره‌ی نالیاقتی‌مان که اگر لیاقت داشتیم اسم اعظم‌تان را از سینه‌مان می‌کشیم و تفکر اصلاح شده‌ای که شما خروجی‌ش باشید به لقای‌تان می‌بخشیم؛ ارزانی خودتان ....   
آقای روحانی می‌دانید سه سال پیش در هفته‌نامه‌ی کاسیت در مقاله‌ای با عنوان «آقای رییس‌جمهور یک‌سال گذشت» با همین قلم نوشتیم که لرستان نیاز به نگاه ویژه دارد، نگاه ویژه یعنی احساس هم‌دردی و مسئولیت، یعنی میدان دادن به دلسوزان و طراحان و نخبگان، یعنی عدالت در تقسیم بودجه بین استان‌های بهره‌مند از خدمات دولت و استان‌های محروم، یعنی برون رفت از اختلاف طبقاتی، یعنی استفاده از توان و تخصص افراد این دیار (همان‌ها که بومی می‌خوانندشان)
به چه زبانی برای شما و نماینده‌ی ارشدتان در این سرزمین به یغما رفته و برای نمایندگان اصلاح‌طلب (که در اصلاح خودشان مانده‌اند) بنویسیم و بخوانیم وضعیت نابه سامان این مردم بدتر از گذشته است و انگار از دست همه‌تان کاری برنمی‌آید که اگر این‌گونه است جوان‌مردانه کنار بروید تا بزرگ‌تری جایتان تکیه بدهد وگرنه جایی دیگر می‌نویسیم کاش زوتر از همیشه سال 1400 بیاید و  شما دیگر نباشید ...

هر که آمد بار خود را بست و رفت
ما همان بدبخت و خوار و بی‌نصیب
زین چه حاصل جز دروغ و جز دروغ
زان چه حاصل جز فریب و جز فریب
باز می‌گویند فردای دگر
صبر کن تا دیگری پیدا شود
کاوه‌ای پیدا نخواهد شد، امید!
کاشکی اسکندری پیدا شود
 
                                                         
*مسئول روابط عمومی و اعزام مبلغین ‌و کمیته‌ی هنرمندان ستاد روحانی در استان لرستان در سال 92
*معاونت اجرایی ستاد روحانی در شهرستان خرم‌آباد در سال 96
*کنش‌گر و فعال سیاسی- اجتماعی

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004