شما اینجا هستید: خانهشعر

صدای رپ رپ پای غزال‌های «گرین‌»

بي‌تو پشت ميله‌ها هنوز راه راه گريه مي‌كنيم

شب«ایرانشهر»

جهان را بنگر
              سراسر
که به رَختِ رخوتِ خوابِ خرابِ خویش
                                           از خود بی‌گانه است
و ما را بنگر
              بیدار
که هُشیواران غم خویشیم.
خشماگین و پرخاشگر
از اندوه تلخ خویش پاسدارای می‌کنیم،
نگهبان عبوس رنج خویشتنیم
تا از قابِ سیاهِ وظیفه‌‌ای
                        که بر گِردِ آن کشیده‌ایم
                                                  خطا نکند.
و جهان را بنگر
جهان را
           در رخوتِ معصومانه‌ی خوابش
که از خود چه بیگانه است!

ماه می‌گذرد
            در انتهای مدارِ سردش
ما مانده‌ایم و
روز
نمی‌آید.

اسم، شروع ویرانه است!

 

 

 

بچه که بودم

صدای بلبل این باغ از چه بَم شده‌است؟!
چرا شمایل گل‌ها شبیه غم شده‌است؟!
در ابر بغض، سراپای شوق، نَم شده است
ملال، شعر خوشِ شور را قلم شده است

برای داریوش ابدالی که از عهد خُردی ست تا هنوز  . . .

شهریور و هنگامه سماع قاصدک‌ها

خوفی به جانم انداخته

می‌دانم از تو خبر آورده‌اند پاییز خبر کُن‌ها

هم رقصشان می‌شوم

به تَمَسُّکِ شنیدن خبری از تو

از لا به لای پچ پچ هاشان...

می‌گویند به فراموشی بسپارم

 روزهای عاشقانه‌ام با تو را

اما نمی‌دانند

حتا آن ها که عشق را می‌فروشند هم

نمی‌توانند یاد محبوب را از خاطرشان کمرنگ کنند

چه رسد به من که عاشقانه را با تو نفس کشیده‌ام

رقص‌کنان در دستان باد پاییزی صبوری می‌کنم...

به امید روزهای دوباره داشتنت...

 

 

 

 


: " آنان
دماغ برگزیدند

دیوانگی بود
ما به کوه زدیم


1
همه‌ی شنبه‌هایی
کز ضمیر میم می‌شناسم
از تو کم شدند

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال دهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، چهار راه بانک، کوچه‌ی شهید جلال سرباز