شما اینجا هستید: خانهطنزارثیه پدری یا پست مدیریتی!

ارثیه پدری یا پست مدیریتی!

یکشنبه, 05 شهریور 1396 ساعت 12:14 شناسه خبر: 2846 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

آدم يا قول نمي‌دهد يا وقتي كه قول داد ديگر چاره‌اي ندارد و باید پای قولش بایستد. يعني اساساً بايد بين قول ما با قول بعضی‌ها يك تفاوت‌هايي وجود داشته باشد. هر چند ما نه سر پیاز هستیم و نه ته پیاز ولی همین‌طوری یک عده سایه‌ی ما را با تیر می‌زنند و حالا اگر قول هم بدهیم و عمل نکنیم فکر کنم به صورت مستقیم ما را هدف‌گیری کنند! 

از مقدمه پرهیز کنم و بروم سر اصل داستان ... از مدیران کل و استانداران استان‌های مختلف پنهان نیست از شما چه پنهان چندی قبل بنده خدایی از ما قول گرفت راجع به عزل و نصب‌ها در ادارات ولایت‌مان هم مطلب بنویسیم. ما هم به این بنده خدا یک «چشم» معمولی گفتیم و سوختیم. یعنی هفته‌ای نبود که این شیر پاک خورده (شاید هم دامداران یا میهن خورده) حدیث و جملات بزرگان راجع به وفای به عهد و قول صدیق و راست کرداری برایمان با پیامک و تلگرام و سایر فرستادنی‌های مجاز و غیرمجاز نفرستد. هر وقت هم ما را می‌دید به صورت لسانی یا ایما و اشاره و ... قول شفاهی ما را یادآور می شد. فلذا امشب مجبور شدیم دست به صفحه کلید شویم و راجع به این مقوله درخواستی افاضه کنیم.
حقیقت امر این است یک عده در این مملکت که از ژن با کیفیت یا پارتی خوب بهره‌مند هستند یا قوانین جای گیری و حرکت در فضاهای ارزشمند را به‌خوبی فراگرفته‌اند پس از تصدی یک پست چنان به صندلی یا منصب شان تکیه می کنند که گویی این پست را مادر زاد به ارث برده‌اند و ول‌کنِ صندلی نیستند! البته تا این‌جای داستان مشکلی نیست و این رویه همه جا روتین است ولی گاهی اوقات آدم در این مسیر چیزهایی می بیند یا می شنود که مي‌ماند روز است يا شب؟ اصل است یا فیک؟ واقعي است يا تراريخته‌اي؟ و از اين‌جور مسائل شبه فلسفي- تخیلی كه كار دست آدميزاد مي‌دهد و آدم را تا حوالی يأس فلسفي هل می‌دهد... یکی از این مسائل زجرآور موعد تودیع این افراد چسبیده به صندلی رخ می‌دهد. این بزرگواران صاحب منصب در دوران تصدی پست، جابه‌جایی نیروها را حق مافوق می‌دانند و آن را از ضروریات مطلق مدیریت منابع انسانی و در زمره اختیارات مدیریتی بر می‌شمارند ولی وقتی نوبت به جابه‌جایی خودشان می‌شود، زمین و زمان را گاز می‌گیرند و تمام کائنات را با همه‌ی مخلفاتش زیر سوال می‌برند تا جلوی این عزل و نصب را بگیرند. از داشتن آشنا در ادارات کل و وزارت‌خانه و یونسکو و ... سخن به میان می‌آورند. با فرماندار و بخشدار و استاندار و نماینده ... فامیل سببی و نسبی می شوند! کلید اتاق را تحویل نمی‌دهند؛ جواب سلام اطرافیان را نمی‌دهند؛ خلاصه یک لشکر آدم در ادارات مختلف بسیج می‌کنند و به قولی «الغریق یتشبث به کل حشیش» می‌کنند تا کسی پست‌شان را از آن‌ها نگیرد. دست آخر هم خلایق را هر چه لایق می‌نامند و فقدان شان را ثلمه‌ای در نظام اداری کشور قلمداد می‌کنند و خودشان هم تا مرز سکته پیش می‌روند! البته نا گفته نماند رییس جمهور مملکت با چهل میلیون رای هر هشت سال یک بار جابه‌جا می‌شود، ولی این بزرگواران دوست دارند به قول عمو سیفی مادان العمر(!) ریاست کنند. آدم با دیدن این صحنه یاد دیالوگ ماندگار نمایش‌نامه معروف رود و مرداب می‌افتد.
مرداب به رود گفت: چه کردی که زلالی؟ رود گفت: از «تصفیه آب پنج مرحله ای آکواجوی» استفاده کردم. مرداب گفت: خودت را مسخره کن... بگو چه کردی؟ رود گفت:  مگر جمله معروف بایزید را نشنیده‌ای که «آب که دیر ماند به جای خود، بگندد!»    
روزگاران انوشه و فرخنده...

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال دهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، چهار راه بانک، کوچه‌ی شهید جلال سرباز