شما اینجا هستید: خانهفرهنگحافظه‌ی تاریخی فرهنگ لرستان درگذشت

حافظه‌ی تاریخی فرهنگ لرستان درگذشت

دوشنبه, 13 آذر 1396 ساعت 09:54 شناسه خبر: 3096 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

سیمره- علی‌مردان عسکری‌عالم: حاج محمدرضا ماسوری حافظه‌ی تاریخی فرهنگ و تاریخ شفاهی معاصر لرستان پس از عمری تلاش و کوشش دل‌سوزانه در کسوت معلمی رخت از جهان فانی بربست و به سرای باقی شتافت.


با مرگ او لرستان یکی از فرزندان نیک‌اندیش و نیک‌نهاد خود را از دست داد. به گواهی تاریخ و بنیاد فرهنگ نوین لرستان که امروزه آموزش و پرورش خوانده می‌شود، حاج محمدرضا ماسوری از اولین پایه‌گذاران این نهاد و از اولین آموزگاران به خدمت گرفته در این سازمان بوده، چنان‌چه او را پدر این نهاد بنامیم سخنی به گزاف نگفته‌ایم چرا که کم‌تر کسی را در لرستان سراغ داریم که قریب به یک قرن شاهد و ناظر فراز و فرودهای این سازمان بوده باشد.
زنده‌یاد ماسوری افزون بر شغل شریف معلمی سال‌های سال در حوزه‌ی مدیریت فرهنگ و آموزش و پرورش هم خدمت نمود به‌طوری‌که کم‌تر چهره‌ی فرهنگی را می‌توان شناخت که شاگرد درس وی نبوده باشد و یا در حوزه‌ی مدیریت ایشان خدمت نکرده باشد. با این توصیف او را باید خادم نمونه فرهنگ دیار لرستان به حساب آورد. خادمی که همواره دل در گرو پیش‌رفت و ترقی فرزندان خطه‌ی لرستان داشت، چنان‌چه اهل فرهنگ لرستان گفته‌اند و می‌گویند آن‌‌گونه در این راه مجاهدت می‌نمود و به تکاپو و تلاش می‌پرداخت که با کم‌ترین امکانات مادی و شرایط سخت و نامناسب مبادرت به تاسیس مدارس در نقاط دور افتاده و روستاهای محروم می‌نمود، مدارسی ولو در اتاقکی مخروبه و یا در فضایی باز که هدف او رفع محرومیت و زدودن غم بی‌سوادی از دل روستازادگان تشنه علم و دانش لرستان محروم بود. هرچند مردمان این خطه در فقر مطلق به سر می‌بردند. حاصل آن همه کار هزاران شخصیت اهل علم و دانش بود که بعدها خود در مسند آموزگاری و یا در مشاغل دیگر به خدمت پرداختند، همه‌ی آنان تشنگانی بودند که از سرچشمه‌ی مهر و محبت شخصیتی دل‌سوز سیراب گردیدند که نام محمدرضا ماسوری داشت.
وصف حال این آموزگار ارزنده را از زبان اهل فرهنگ و ادب لرستان به کرار شنیده‌ایم. اوصافی پر از نکته‌های ظریف و گاه عبرت‌آموز و بیش‌تر هم آمیخته با طنزهای شیرین که ویژه‌ی شخصیت ممتاز او بود. این همه نکته و پند و نصایح و اندرز پدرانه و سرشار از مهر و محبت و پر نغز را می‌توان گرد آورد و در کتاب‌های گوناگون به ویژه خاطرات اهل فرهنگ که همراه و همکار و همیار او بوده‌اند به چاپ رساند.
در لرستان ما که بیش‌تر تاریخ آن شفاهی است تا مکتوب، پیران قوم خود روایت‌گر عرصه‌های تاریخی دیار خود هستند. ارزش این شیوه آنگاه پدیدار می‌گردد که روایت‌گران صاحب دانش و اندیشه باشند از جمله این اندیشمندان یکی هم زنده‌یاد حاج محمدرضا ماسوری بوده و هست. حاج محمدرضا ماسوری شاهد و ناظری بی‌بدیل در قرن معاصر ما به ویژه در سیر تحولات این قرن در لرستان بود. او را عموم فرهنگیان این دیار در مقام تحبیب «عامو-عمو» خطاب می‌کردند. این شیوه‌ی رفتار و برخورد در فرهنگ مردم لرستان نهایت مهر و محبت شخصی به شخص دیگر را می‌رساند که یعنی بدون هیچ تشریفاتی طرف مورد نظر را ولو بیگانه‌ای هم باشد خودی به حساب آورند. این چنین بوده که «عموجان» فرهنگ و ادب لرستان را شایسته این مقام می‌دانستند و کم‌تر چهره‌ای به این اندازه صاحب محبوبیت و این جایگاه بوده است.
به روایت اهل فرهنگ و قلم قوم لُر حاج ماسوری افزون بر نقش معلمی که داشت همواره چهره‌ای صالح و امین در سایر پدیده‌های اجتماعی مبتلا به مردم هم بوده است به‌طوری که به شیوه‌‌ی کدخدامنشی که سنتی است در میان مردم لرستان، همواره در رفع و رجوع مشکلات و رفع کدورت‌ها بین تیره و طوایف و حل و فصل این امور پیش‌گام و پیش‌قدم بوده است و از آن‌جا که وی به واسطه دو خصلت، یکی پایگاه فرهنگی و دیگری جایگاه خانوادگی مورد وثوق مردم بوده در این راه همواره نقشی پررنگ داشته است و حاصلی مفید و موثر در این‌گونه پدیده‌ها به دست آورده بود.
در باب نکته‌بینی و نکته‌سنجی زنده‌یاد حاج محمدرضا ماسوری و گفتار نغز و طنز در کلام ایشان فراوان گفته‌اند و شنیده‌ایم. چنان‌چه می‌شود از آن همه حکایت و روایت و تمثیل و مثل آموزنده و پندآموز ایشان در ادبیات شفاهی مردم لرستان به عینه اشاره نمود. آن‌چه حائز اهمیت است عمر پربرکت ایشان بود که قریب یک قرن (صدسال) را در برداشت که نعمتی خدادادی است. به ویژه آن‌که تجربه و تفکر داشته باشی و اندیشه و فکر و حافظه‌ات هم‌چنان روان و روشن باشد و هیچ‌گاه دچار نقصان فراموشی نشده باشی و این هم از ویژگی‌های آموزگار ارزنده دیار لرستان بود که هرآن‌چه در ذهن داشت و به تجربه آموخته بود در کمال صداقت و درستی در طبق اخلاص می‌نهاد و در اختیار اهل قلم و تحقیق و پژوهش قرار می‌داد.
در این فقره کم‌تر نویسنده و مولفی را می‌توان شناخت که در نوشته‌های فرهنگی- ادبی و تاریخی خود از حاج محمدرضا ماسوری اندیشه‌ای به کمک نگرفته باشد. در این نوشته بر آن شدم تا بیش‌تر در باب حسن و سلوک و مردم‌داری و مردمی بودن ایشان ‌بنویسم اما دیدم سخن به درازا می‌کشد به همین نوشته بسنده می‌کنم که او حافظه‌ی تاریخی تاریخ و فرهنگ معاصر لرستان بود.
روحش شاد و یادش گرامی باد!

 

 

 

 

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال دهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، چهار راه بانک، کوچه‌ی شهید جلال سرباز