شما اینجا هستید: خانهفرهنگچراغی در تاریکی

چراغی در تاریکی مطلب ویژه

یکشنبه, 06 مرداد 1398 ساعت 11:50 شناسه خبر: 4522 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
محمدکاظم علی‌پور / سیمره محمدکاظم علی‌پور / سیمره

محمدکاظم علی‌پور/ سیمره: سال‌ها پیش، شاید در صدمین شماره‌ی سیمره اگر اشتباه نکرده‌باشم، در یادداشتی مفصل با عنوان « از روزنامه‌نگاری بومی تا روزنامه‌نگاری حرفه‌ای» سیمره را در قد و قامت یک‌نشریه‌ی حرفه‌ای دیدم؛ امری که موجب شد تا بسیاری از نویسندگان لرستانی، قلمشان را گردن‌آویز سیمره کنند و سرانجام با تلاش دکترکیانوش رستمی و حلقه‌‌ی اهالی فرهنگ، هنر و ادب و نویسندگانی که در سیمره قلم زدند این نشریه به تریبون و صدای لرستان تبدیل شد.

 

*

اکنون از آن روزها، سال‌ها گذشته و سیمره بی‌هیچ مداهنه و تعارفی، صدای رسای شاعران، نویسندگان، هنرمندان و اهل قلم لرستانی است و گاه فراتر از یک نشریه‌ی استانی ظاهر شده‌ است و دلیل آن هم حلقه‌ای از نویسندگانی است که خارج از جغرافیای لرستان در آن قلم زده‌اند.

*

سیمره، در روزگاری پا به عرصه‌ گذاشت که دو یا سه نشریه‌ی هفتگی بیشتر در لرستان روی پیشخوان دکه‌های مطبوعاتی نبود، که آن‌ها هم با فاصله‌ای اندک (دو یا سه سال) پیش و پس از سیمره انتشار یافتند؛ شقایق، بامداد، حرف لر و صدای ملت شاخص‌ترین آن‌ها بودند. عمر شقایق که به دو سال بیش‌تر قد نداد و صاحبش انتشار بی‌سودش را به لقایش بخشید.   

حرف لر هم پس از آن که صاحب امتیازش، عمر وکالتش در مجلس سر رسید، تابوت آن را راهی گورستان کرد. فقط بامداد، صدای ملت و سیمره به موازات هم با سختی‌ها و مصائب روزنامه‌نگاری ساختند و تا «همین دقیقه‌ـ اکنون» و با هر جان‌کندنی که بود آن‌ها را بدون هیچ وقفه‌ای انتشار دادند و باید به هر سه‌ی آن‌‌ها یک احسنت کشدار و یک خداقوت جانانه گفت؛ که در این وانفسای عسرت و تنگدستی، بامداد و سیمره و صدای ملت هم‌چنان کمر خم نکرده و با هر تلاش و تکاپویی ادامه‌ی حیات داده و خداوند بر عمرشان بیفزاید.

*

روزنامه‌نگاری در استانی چون لرستان صبر ایوب می‌خواهد، البته برای یک روزنامه‌نگار حرفه‌ای و جدی، امروزه که روزنامه‌ها و نشریات جورواجوری یک‌شبه پا به عرصه‌ می‌گذارند و به همان سرعت که نشر می‌شوند به مرگی زودرس مبتلا شده و کفن پوشانده و دفن می‌شوند؛ چون صاحبانشان به تعبیری روزنامه‌دارند نه روزنامه‌نگار.

مطبوعات لرستان به‌سان یک موجود ناقص‌الخلقه هستند. با این‌که در یک‌دهه‌ی گذشته، با حجم بی‌رویه‌ی مجوزها مواجه هستیم و آدم‌های عجیبی طی ده‌سال گذشته کسوت روزنامه‌نگاری پوشیده و شولای مطبوعات بر شانه انداخته‌اند، اما غالب آن‌ها در حد تبلیغات‌چی‌اند و روزنامه‌دارانی هستند که سواد رسانه‌‌ای ندارند و چونان چرچی‌های عهدِ قجری، کشکول به‌دوش، از این اداره به آن اداره درنوسانند و از مطبوعات دکانِ دونبشی ساخته‌اند بی‌آن‌که در طی یک‌دهه در قامت یک رونامه‌دیواری مدرسه ای ظاهر شوند.

تی‌. اس. الیوت در تعریف فرهنگ می‌گوید:« هراثر فرهنگی، هنری چه در قالب کتاب و چه در قالب نشریه اگر در درازمدت منشا یک اتفاق نباشد، در جریان تاریخ محکوم به زوال است.»

به زعم این قلم، بسیاری از نشریات استانی کوچک‌ترین وظیفه‌ و رسالتی در زمینه‌ی فرهنگ ایفا نکرده‌اند هیچ؛ به تعبیر الیوت راهی به ابتذال گشوده‌اند.

سیمره و جناب دکتر کیانوش رستمی، در این فضای مبهم و تیره‌ای که بر مطبوعات استان حاکم است یک‌تنه باری بر گرده دارد که سنگینی‌اش را تا امروز، سزیف‌وار بر دوش می‌کشد. او با همکارانی که طی یک دهه‌ونیم در سیمره قلم زده‌اند چراغ‌ به دست در تاریکی‌ها گام نهاده‌اند و با ابتذال به جنگ و نبردی آشتی‌ناپذیر برخاسته‌اند.

 

 

 *چاپ شده در شماره‌ی 500 سیمره(1398/04/29)

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004