شما اینجا هستید: خانهفرهنگپاس‌داشت یکی از دو زبان میهنی و بومی در گرو پاس‌داشت دیگری است

پاس‌داشت یکی از دو زبان میهنی و بومی در گرو پاس‌داشت دیگری است مطلب ویژه

یکشنبه, 04 اسفند 1398 ساعت 09:54 شناسه خبر: 4909 1 نظر
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
پاس‌داشت یکی از دو زبان میهنی و بومی در گرو پاس‌داشت دیگری است سیمره

یک استاد زبان و ادبیات فارسی معتقد است، هر دو زبان میهنی و زبان بومی، زبان مادری ایرانیان است و پاس‌داشت یکی از این دو در گرو پاسداشت دیگری است.

میرجلال‌الدین کزازی به مناسبت روز جهانی زبان مادری با بیان این‌که زبان مادری نامی دیگر برای زبان بومی است، گفت:« در ایران ما که از دیرترین روزگاران سرزمینی است که در آن تیره های گوناگون می‌زی‌اند، تیره‌هایی که همه خود را ایرانی می‌دانند، اما گاه گویش یا زبانی دیگرسان دارند، زبان مادری دو کارکرد و معنا می‌تواند داشت.»

 

وی افزود: «یک معنای زبان مادری در ایران، زبان مادری فراگیر است. آن زبان، زبانی است که همه ایرانیان آن را به کار می‌برند، هنگامی که می‌خواهند با یک‌دیگر سخن بگویند یا در زبانی بسرایند و بنویسند که دیگر هم میهنانشان آن را بتوانند دریافت، در این کاربرد و معنا زبان مادری برابر می‌افتد با «زبان میهنی» و آن را می‌توانیم زبان مادری فراگیر بنامیم.»

کزازی تصریح کرد:« از سوی دیگر هر کدام از تیره‌ها و تبارهای ایرانی آن‌چنان که گفته شد می‌توانند به گویش بومی سخن بگویند که زبان فراگیر همگانی نیست و زبان مادری در این معنا و کابرد هم به کار می‌تواند رفت.»

این استاد زبان و ادبیات فارسی با تاکید بر پاس‌داشت این دو زبان مادری، گفت:« این هردو؛ زبان مادری فراگیر و زبان مادری هر تیره را ایرانیان می باید بویژه در این روزگار از گزند و آسیب پاس داشت.»

وی تاکید کرد:« به آواز بلند می‌گویم، پاس‌داشت یکی از این دو زبان مادری در گرو پاس‌داشت دیگری است. کسی که زبان مادری تیره‌ای خویش را گرامی نمی‌دارد به ناچار دربند آن نیز نیست که زبان مادری فراگیر را ارج بنهد و از زیان و آسیب به دور بدارد و وارونه آن هم درست است، کسی که زبان میهنی فراگیر را خوار می‌شمرد پیداست اگر زبان بومی و تیره‌ای نیز داشته باشد، پروای این زبان را هم نخواهد داشت.»

این استاد دانشگاه افزود:« از آن روی که زبان‌های گوناگون در جهان آماج آسیب‌ها و گزندهای گران شده‌اند بسیاری از آن‌ها به دریغ دردانگیز از میان رفته‌‌اند و پاره‌ای هم در سرنشیب نابودی نهاده‌اند، از این روی روزی را روز «زبان مادری» نامیده‌اند تا جهانیان به بهانه‌ی این روز به زبان مادری بیندیشند و ارج و ارزش آن را بدانند و بکوشند که این زبان را از آماج تباهی و تیرگی و زیان و آسیب به‌دور بدارند. این پروای پسندیده به ویژه نزد ایرانیان ارج و ارزش بیش‌تر دارد، زیرا آن‌چنان که پیش‌تر هم گفته شد ایران سرزمینی است که زبان‌ها و گویش‌های گوناگون در آن روایی داشته و دارد.»

وی تاکید کرد:« بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم، اگر واژه‌ای از هرکدام از زبان‌ها و گویش‌های ایرانی  بمیرد، ایرانی راستین آوازه در خواهد افکند که فلان روز در فلان جای گرد هم خواهیم آمد تا در سوگ واژه بموییم. مرگ واژه مرگی است اندوه‌وار و دریغ‌انگیز، زیرا اگر واژه‌ای بمیرد پهنه‌ای از فرهنگ و تاریخ و پیشنیه‌ی ایرانی ما را با خود خواهد می‌راند، پس ارج واژه‌ها و زبان‌هایمان را بدانیم.»

*سرچشمه‌ی خبر: ایسنا

 

 

 

 

1 نظر

  • پیوند نظر  فرج الهی فرج الهی یکشنبه, 04 اسفند 1398 ساعت 19:35

    من یک لکم
    من اهل لکستانم
    زنده باد لک و لکستان

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004