شما اینجا هستید: خانهفرهنگسبزِ بهار

سبزِ بهار مطلب ویژه

یکشنبه, 10 فروردين 1399 ساعت 23:40 شناسه خبر: 5024 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
امیرهوشنگ گراوند امیرهوشنگ گراوند سیمره

امیرهوشنگ گراوند/ سیمره: تمام «پایان»ها در پایان سال و اول هر بهار «آغاز»ی دیگر از سر می‌گیرند. آغازی نو و غلبه‌ای نو بر امر کهنگی و هر آن‌چه نزد من و تو رنگ و نام «پایان» بر خود دارد. این آغازِ بر هر پایان و تولدی دوباره، در آن لحظه رهنمون می‌شود که در گردش ایام و طبیعت، پا در سال جدید ایرانی می‌گذاریم و در یک تحول و انقلاب طبیعی و جابه‌جایی همه چیز، می‌رویم دنیای‌مان را در آن درون و بیرونیت‌اش جابه‌جا کنیم و تغییر دهیم.

تقویم و سال تحویلی و جشنی عمومی و بی‌بدیل در جهان و مقارن با چرخش یک سال زمینی به دور محور خورشید و پایان این گردش طبیعی و خوردن زیبای آن به آغاز اولین روز فصل بهار، که آن روز نوروز و عید ملی ایرانیان با هر مذهب و مسلک و زبان و قومیتی نام گرفته و با مختصات و هویت و آیین‌هایی خودویژه و یگانه به جهان، ثبت حافظه جمعی و تاریخی یک ملت و سرزمین شده است؛ تقارن و لحظه‌ای با شکوه که آغازش با جوشش بهار است و سبز شدن امید از دل زمین و زمان و نا امیدان. لحظه‌ای که شمارش آن با صفر شروع و زنگ می‌خورد. مدار و درجه‌ای که همه چیز می‌رود و در آن عدد بی‌نهایت صفر می‌شود و با تکاندن و زدایش رنگ‌های سیاه و سرد از پوسته و وجود خود، بهاری را در افق مردمانی با تاریخ کهن رنگ می‌زند که از جلوه و بازی‌های رنگین گرم و روشن‌اش دنیایی دیگر را در چشم انداز سبز می‌کند. تابلویی بی‌قاب در آن بیرون که به دست نقاشی طبیعت گرا نقطه‌ها و خطوط‌اش را به طرزی درخشان در منظر هر ناظر هاشور می‌زند و خطی را بر زیست بوم کُره، به رسم خود، رسمِ زندگی می‌کند برای من و دیگری در جغرافیایی به وسعت زمین با اهتزاز پرچم گل در وزش نسیم بهاری.  

در این سال کهنه، تمام آن اعداد و ارقام و آحاد را با همه نمودها و نمودارهای منفی و آغشته به غبار گذشته جا می‌گذاریم و با آبتنی در نور و روشنایِ خورشیدی یک سال خورشیدی، به ساعت صفر می‌رسانیم و در این سطح برابر و ساعت سعد، زمان را بر آغازی نو کوک می‌کنیم. فصلی از شکفتن‌ها و سبز شدن دست‌هایی که اگر دست‌شان بود، نه یک فصل بل همه ایام و سیمای زندگی چهره‌ای بهاری به‌خود می‌گرفت و در بهارستان و متنی چنین شاعرانه «کمترین سرود» بهاریه بود و از عشق سرودن. جغرافیایی انسانی و رنگارنگ در تراز  و از جنس بهار. رنگ و بوئی که با نزدیک شدن به مرزهای بی‌مرز آن و بال کشیدنِ به آزادی چلچله در روشنی آب و آیینه، و با گره زدن دست‌هامان به هم و آرزوهامان بر سبزه، با نیرو و روحیه و نگاهی تازه، می‌رویم هم را در جهانی دیگر شده پیدا کرده و به آغوش کشیم.

هر سال و هنوز با آمدن صدای بی‌صدای پای بهار و پس پشت گذاشتن گذشته و نزدیک شدن به صفر درجه و تیک تاک و شمارشِ انفجاری آن لحظه‌ی بیگ بنگی و آغازی نو به «نو شدن»، و زایش روز و روزگاری جدید، آینده را به امید دنیایی بهتر و جهانی با هویت و محتوایی انسانی با گل و بوسه و ترانه به استقبال می‌رویم در روزی که «نوروز» نام گرفته و آن اول و آغاز اولین روز سال جدید برای هر ایرانی ست با تقویمی که برگ‌برگش سبز نوشته شده: سبزِ بهار! در این خجسته روز بهاری و عید ملی و همگانی، در پرتو آفتابی درخشان و هوایی آزاد و زیر چتر آسمانی آبی و زمینی فرش شده از گلبوته‌های سبز، دیدارها و سلام‌ها و عهدها و دنیایمان را با هم و به اتفاق نو می‌کنیم. دنیایی سرشار از زیبایی و شادی و با هم بودن‌ها و دوستی‌ها و درخشش و رویش سبز بهاری با تمام جلوه‌های سحرانگیز طبیعی و اجتماعی‌اش. 

بهارتان در این نوروزِ پیروز و بر این رسم زیبا و دیرپا خجسته باد!   

 

 *چاپ شده در شماره‌ی 526 سیمره (1398/12/27)

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004