شما اینجا هستید: خانهفرهنگتعلیم و تربیت قطاری

تعلیم و تربیت قطاری مطلب ویژه

یکشنبه, 16 شهریور 1399 ساعت 10:14 شناسه خبر: 5402 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

 اسداله حیـرانی: قطارآموزش، سوار بر ریل شهریورماه، سوت زنان از راه می‌رسد تا میلیون‌ها مسافر را در واگن‌های قزمیت خود سوار کند و به سمت آرمان شهری ببرد که خود در انتخاب آن کم‌تر اراده‌ای دارند.

سال‌هاست نظام آموزشی، تربیتی قطاری دارد؛ محتوای توده‌ای تولید و آن را ژله‌ای عرضه می‌کند. فردیت، استعداد، فرهنگ، جغرافیا، زبان و سایر وجوه تمایز تقریباً جایگاهی در سیاست‌گذاری آموزش و پرورش ندارد. همه چیز از پیش تعیین شده است و سوزن‌بانان فقط حق انتخاب یک ریل را دارند. مسیر، غذا، آغاز و پایان، ایستگاه‌ها، حکمی ازلی و ابدی دارند. این فرآیند، بازآفرینی آشی است که مواد آن همان کشک خاله جان است. گویی این‌جا کارخانه‌ای است که همه‌ی تولیدات آن باید کالاهایی یکسان باشد.

 

کودک شش ساله‌ی دبستانی تابع همان قواعدی است که جوان ۱۷ ساله دبیرستانی. دانش‌آموز کویرنشین، همان غذای آموزشی را تناول می‌کند که هم وطنانش در سرزمین‌های سردسیری. محتوا، شیوه و قالب آموزش در کردستان با خوزستان، تهران و گیلان از یک جنس و یک قماش است. بی هیچ تفاوتی. البته تا چشم کار می‌کند رنگ، بو و دکوراسیون واگن‌ها و قیمت بلیط‌های آن‌ها، متنوع و گوناگون است؛ غیرانتفاعی، نمونه‌ی دولتی، نمونه‌ی مردمی، هیئت امنایی، تیزهوشان، استثنایی، شاهد و ... واگن آخری هم که شبیه یک انباری است، دولتی نام دارد.

در همه‌ی این غرفه‌های رنگارنگ، حال دانش‌آموزان برای آینده‌ای گرفته می‌شود که شاید آموخته‌های کنونی در آن، دمده شده باشد. واگن‌بانان پیوسته به انباشت داده‌ها و باز تکرار فرآورده‌هایی مشغولند که بیش‌تر آن‌ها در خانه، کوچه، فیلم  کارتونی، فضای مجازی و ... بی‌زحمت و نقمت کلاس درس نیز قابل دستیابی هستند. آری، تربیت قطاری یعنی پرداخت و دریافت سلبی؛ یعنی نسخه‌ی واحد برای همه پیچیدن. یعنی دوختن لباس همسان برای قامت استعدادهای ناهمسان.

 بسته‌های این کارگاه در زمینه‌ی تولید انسان توانمند و اجتماعی، پر از خالی است. از همان سال اول دبستان، همه‌ی اسب‌ها برای خدمت به مافیای کنکور، تجارت کتاب‌های کمک آموزشی و رونق اقتصاد پاراکسی غیرانتفاعی، زین شده است. در این پودمان، تمرینی در زمینه‌ی شکیبایی، هم‌زیستی مدنی، حل مسئله، تفکر منطقی، هم افزایی، مدارا، رواداری و ... صورت نمی‌گیرد. این‌جا بازار طوطی‌گری، پررونق است. همه چیز هست جز تمرین زندگی. جز آموزش ِهمواره آموختن و جز تمرین هم‌زیستی اجتماعی. در این‌جا عالمان بی‌عمل باز نشر می‌شوند.

از همان نقطه‌ی شروع، مدار آموزش به جای شیوه‌های رویانی بر مدار رقابت متنازعانه بنا نهاده می‌شود. دانش‌آموزان از همین جا می‌آموزند بخورند تا خورده نشوند؛ کژتابی شخصیتی را بازآفرینی می‌نمایند و املای انفراد، خودمحوری و دیگرستیزی را بر لوح اندیشه، انشا می‌کنند. یاد می‌گیرند سوار بر کُرند توجیه و چرمه تفسیر، مصالح جمع را گوی چوگان منافع خود کنند و نامش را هم خدمت به خدا و خلق او بگذارند. می‌آموزند نهنبانی از تزویر بر واقعیت خود  قرار دهند تا در تنازع برای بقا، کسی آن‌ها را پس نزند.

در این زمین تمرین، مشق می‌کنند سیاست پیشگانی شوند که در مسابقه کسب قدرت، منافع ملی را به ثمن بخس بفروشند. بندبازان آکروباتی می‌گردند که در سلوک قاف قدرت، عجوزه‌ای سترون را با صورتک «خدمت» بزک نموده، برای حجله آرزوهای ملت نامزد کنند تا در زفاف آمالشان به ریش مردم بخندند. مردمانی می‌شوند که با قساوت به قضاوت هم می‌پردازند و برموفقیت دیگران، خنجر حسادت می‌زنند. گواژه و تمسخر، سرمایه های نمادین، سرگرمی آن‌ها می‌گردد. در سلوک کمال خواهی، مرکبشان مویه است و از پویه، روی برمی‌تابند و هریک بسیارند و متکثر در تولید چهره‌های مناسب حال و مقام.

نگاهی به گفتمان‌ها و گفت‌وگوهایَ گلادیاتوری، روابط و مناسبات رفتاری هنرمندان، ورزشکاران، سیاست پیشگان، صاحب منصبان، فرهنگیان، نمایندگان مجلس و مردم عادی بیندازیم تا معلوم شود این مدعا، رنگ واقعیت دارد یا هم‌چون پوچ، عالی است!؟ 

 دولت‌ها و مجلس‌ها ثابت کرده‌اند اولویت چندم آن‌ها هم این گونه امور نیست و اساساً در این زمینه با دریافت هیچ نوع زیرلفظی، «بله» را نمی‌گویند. اگر نهادهای مدنی و نخبگان جامعه در وجود خود، دلی برای عشق به میهن دارند، باید این مقوله را به مطالبه‌ای عمومی و اولویت‌دار بدل کنند. زیرا در هیچ مرز و بومی، سرمایه‌ای ارزشمندتر و منبعی جاودانه‌تر از کودکان آن سرزمین وجود ندارد. سرمایه‌هایی که اگر به‌درستی ساخته و پرداخته شوند، سعادت پایدار یک ملت را بدون نفت، گاز و دیگر منابع زوال‌پذیر، تضمین می‌کنند./ سرچشمه: کانال کانون صنفی معلمان ایران

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004