شما اینجا هستید: خانهفرهنگآموزش و‌پرورش کرونایی/ درس‌هایی که باید از کرونا آموخت

آموزش و‌پرورش کرونایی/ درس‌هایی که باید از کرونا آموخت مطلب ویژه

پنج شنبه, 20 شهریور 1399 ساعت 09:03 شناسه خبر: 5414 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

 علی گودرزیان(ع پایدار)/ سیمره: جهان را درهم پیچید، ناوگان‌های زمینی و دریایی و هوایی را به تعطیلی کشاند! وحشت و اضطراب و دلهره را به جامعه پمپاژ کرد، جنگل مردم، چون درختان بلورآجین، سرد و منجد و بی‌تاب و تب، هرکس به درد خویش گرفتار شد!

کروناویروس از شهر ووهان چین آمد و چیزی نگذشت این بزرگ‌‌‌‌‌‌‌‌ترین ریزنقش کائنات، هفت اقیانوس جهان را درنوردید و کشورها را یکی پس از دیگری آلوده و غول‌های اقتصادی را زمین‌گیر و دولت‌ها و ملت‌ها را درگیرکرد.

کرونا در این کارزار بی‌هماورد، مرگ را که از یاد خیلی‌ها رفته بود، دوباره با ملموس‌ترین شیوه مطرح کرد، درد مشترک همه‌ی انسان‌ها یعنی«ترس از مرگ» به روشنی نمودار شد!

کرونا آمد همه‌ی ترمزها را کشید، به دولت‌ها و ملت‌های سراسرجهان، فرمان ایست داد تا درنگ کنند و به تاخت و تاز خود پایان بدهند.

 

کرونا زنگ بیدار باش جامعه‌ی ایرانی بود. بسیاری از کشورهای جهان درحوزه‌ی آموزش و پرورش سال‌ها پیش، زمینه‌های اصلاحات در دستگاه آموزشی خود را فراهم کرده و از آموزش محتوا محور و تمرکزگرای عصر صنعت گذشته بودند و خیلی زودتر از ما دریافته بودند که انسان را با حفظ حریم انسانی آموزش بدهند.

آنان هم اکنون دریافته اند که آموزش در دنیای جدید سازوکار جدید می‌طلبد و زیرساخت دستگاه‌های آموزشی خود را برای آموزش در دنیای«پساصنعت» آماده کرده‌اند. کشورهای توسعه‌یافته مدرسه‌های عصر صنعت را به موزه تبدیل کردند و برای دانش‌‌آموزان کارگاه‌های حرفه‌آموزی ساختند.

اینترنت را به رسمیت شناختند و چون می‌دانند بنیان تمدن جدید بر سرعت دیتای اینترنت است، زیرساخت آموزش خود را متناسب با عصر دیجیتال فراهم کردند.

سال‌های سال نظام آموزش و پرورش ایران درگیر مسائل پیش پا افتاده و فرسوده‌ای بود که برونداد آن هیچ سنخیتی با دنیای جدید نداشت و هنوز ندارد.

مدیران آموزش و پرورش هنوز با شاقول رشد مثلاً نیم درصدی ارتقای معدل امتحانات نهایی دانش‌آموزان، عملکرد مدیران مدارس خود را ارزیابی می‌کنند.

ما در حالی به آموزش و پرورش محتوا محور خود چسبیده‌ایم که دانش‌آموزان اصلاً به این محتواهای ما رغبتی نشان نمی‌دهند و کلاس‌های درسمان هم برای دانش‌آموزان و هم برای معلمان خسته کننده و بی‌روح بود و هست چرا که محتوای آموزشی ما، با ذهنیت سیال نسل جدید و بچه‌‌های جهان وطن امروز، دانش‌آموزان تلگرام، واتساپ، اینستا، روبیکا و...‌هم‌خوانی نداشت و ندارد...!

تا پیش از کرونا یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های مدیران و معاونین مدرسه‌ها این بود که نگذارند دانش‌آموزان گوشی همراه خود را به کلاس ببرند و خیلی وقت‌ها معلمان دانش‌آموزان را به خاطر صدای زنگ گوشی همراهشان با شدیدترین لحن اخراج می‌کردند و....!

کرونا آمد و ما امروز به والدین التماس می‌کنیم که برای فرزندانشان نه گوشی ساده بلکه گوشی هوشمند با قابلیت نصب سیستم عامل اندروید ۱۰ تهیه کنند تا بتوانند از طریق اینترنت پیگیر درس و بحث مدرسه باشند!

کرونا آمد و ما آموختیم که تجهیزات آموزشی دیگر در گچ و تخته خلاصه نمی‌شود و اصلاً موضوعیت ندارند و دولت ناگزیر است برای دستگاه آموزش و پرورش تجهیزات آموزشی را بازتعریف کند.

کرونا آمد و مردم ایران را بیدارکرد! فهمیدند والدین ناگزیر باید شانه به شانه‌ی مدرسه حتا بیش‌تر، در فرآیند یاددهی و یادگیری فرزندان، مشارکت داشته باشند.

کرونا که آمد دستگاه آموزش و پرورش محتوا محور ایران با مهم‌ترین چالش‌ها از جمله: شیوه‌های آموزش مجازی، نبود زیرساخت‌های لازم برای آموزش، نبود اینترنت پرسرعت و یا باسرعت لاکپشتی، نبود تجهیزات متناسب، بحران انگیزه‌ی معلمان و صدها مشکل دیگر از جمله در جریان نبودن اولیای دانش‌آموزان رو‌به‌رو شد!

امروز برای ما روشن شد که اگر به جای تکیه کردن به چیزهای دیگر، به آینده‌سازان این سرزمین توجه می‌کردیم برای تهیه‌ی پنج هزارمیلیارتومان ناقابل(حدود نیم میلیارد دلار) درمانده نبودیم تا دست‌کم به هردانش‌آموز یک دستگاه تبلت هدیه کنیم و بتوانند امور درسی خود را پیگیری کنند!

چه بخواهیم و چه نخواهیم ما ناگزیریم آموزش‌و‌پرورش کرونایی را به رسمیت بشناسیم و بپذیریم:

نخست این که تجهیزات آموزشی را بازتعریف کنیم چرا که تجهیزات آموزشی دیگر فقط گچ و تخته و میزو صندلی و... نیست و اینترنت، رایانه، تبلت، گوشی هوشمند، اپلیکیشن‌های گونا‌گون و... را به عنوان عناصر آموزشی به رسمیت بشناسیم و دولت در تهیه‌ی آن‌ها موظف شود.

دو دیگر آن که کرونا زنگ بیداری ماست شک نکنیم اگر کرونا نبود ما به این سادگی به نظام آموزشی خود مشکوک نمی‌شدیم و باز سرگرم بوروکراسی بودیم و برمیزهای بی ارباب‌رجوع حکومت می‌کردیم و فکر می‌کردیم آموزش‌و‌پرورش داریم.

امروز از برکت حضور کرونا زیر و بالای دستگاه آموزش‌و‌پرورش ما برملا شده است و دولت با همه‌‌ی تنگناهای مالی و اقتصادی راهی ندارد جز این که رفع نارسایی‌های این دستگاه را در اولویت خود قرار بدهد!

سه دیگر این که مهم‌ترین چالش آموزش و پرورش کرونایی، ناهمخوانی شیوه‌های آموزشی با تجهیزات آموزشی است به همین دلیل نیازمند تغییر روش و نگرش هستیم.

در این وضعیت کرونای که کلاس‌های حضوری برگزار نمی‌شوند،    اگر قرار است آموزش ادامه داشته‌باشد، بدون شک نخستین قدم آن است که اینترنت را به رسمیت بشناسیم و بپذیریم که دانش‌آموزان ناگزیرند در بستر فضای مجازی پیگیر امور آموزشی خود باشند. سرآخر این که در این فرآیند جدید، بسیاری از والدین می‌توانند در جریان آموزش‌و‌پرورش فرزند خود قرار بگیرند و شاید مهم‌ترین دستاورد این راهبردهای جدید آموزشی این باشد که آموزش‌و‌پرورش «خانواده‌ محور» می‌شود. خانواده‌ها این بار در بطن آموزش قرار می‌گیرند! در این شیوه، معلمان به سادگی داوری می‌‌شوند؛ بسیاری از اولیای دانش‌آموزان، خود از مربیان و معلمان و اندیشمندان جامعه هستند و می‌توانند در مورد شیوه‌های بیان مسئله‌ی معلمان و نحوه‌ی ورود آنان به بحثِ کارشناسانه نظر بدهند. همین امر می‌تواند معلمان را در معرض داوری مردم قرار بدهد و ضرورتی می‌شود تا آنان با دستی پر به حوزه‌ی آموزش ورود پیدا کنند!

در آموزش و پرورش کرونایی، دانش‌آموزان، قربانی تصمیم‌گیری‌های سلیقه‌ای مدیران نمی‌شوند و جریان آموزش می‌تواند در بستر زندگی آنان همواره جاری و ساری باشد.

*چاپ شده در سیمره 544 (19 شهریور99)

 

 

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004