چاپ کردن این صفحه

نگاهي گذرا به زندگي يك چاپ‌چي هنرمند

چهارشنبه, 01 مهر 1394 ساعت 18:57 شناسه خبر: 1692 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

 سيمره:‌ غلام‌رضا پرويني متولد 1342 خرم‌آباد است. دوران تحصيلي ابتدايي، راهنمايي و دبيرستان را در اين شهر گذراند. سال 1358 ديپلم اقتصاد را از دبيرستان  بهار خرم‌آباد دريافت نمود. پدرش مستخدم آموزش  و پرورش بود. خطي‌خوش و زيبا داشت. خط‌ ‌خوش پدر روي غلام‌رضا تأثير گذاشت و او را تشويق به ادامه‌ي راه پدر كرد. پرويني علاوه بر خوش‌نويسي، نقاشي هم كار مي‌كرد و مي‌كند اما خودش ترجيح مي‌دهد شاعر خطابش كني تا چيزي ديگر.


او سال‌ها كارگر چاپ‌خانه‌هاي خرم‌‌‌‌آباد بوده و به كار ليتوگرافي در اين چاپ‌خانه‌ها مشغول بوده است. اولين حقوقش 3000هزار تومان بوده‌است. پرويني در پاسخ به اين پرسش كه چگونه وارد حرفه‌ي چاپ شديد؟ مي‌گويد:« كار پرتونگاري صنعتي با اشعه‌ي گاما را در تهران بين سال‌هاي 1366 تا 1369 انجام مي‌دادم؛ بعد‌ها به خاطر بيماري  تيروئيد از اين كار دست كشيدم.»
غلام‌رضا پرويني مردي است به غايت مهربان، آرام و صبور. آدم از با مصاحبت با او سير نمي‌شود. در حالي كه مشغول صحافي است آرام از خودش و زندگي‌اش و اين‌كه چگونه وارد حرفه‌ي چاپ و ليتوگرافي شده است براي ما تعريف مي‌كند. شعر هم مي‌گويد. ديوان كامل حافظ را با خط‌ خودش نوشته است و دنبال ناشر مي‌گردد براي چاپ آن.
پرويني چون خطي خوش و زيبا دارد همين سبب مي‌شود تا در سال 1361 به استخدام چاپ‌خانه‌ي دانش خرم‌آباد درآيد. وي نخستين ليتوگراف سنتي خرم‌آباد است. او علاوه بر هنر‌هايي كه ذكرش رفت با عكاسي نيز آشنايي دارد. يعني در عكاسي نيز دستي دارد. غلام‌رضا در چاپ‌خانه هم از دانش عكاسي‌اش بهره مي‌گرفت و هم از هنر خوش‌نويسي‌اش. بنابراين مسئول چاپ‌خانه به او پيشنهاد مي‌دهد كه بخش ليتوگرافي را اداره كند. ليتوگرافي شامل صفحه‌آرايي، طراحي و صفحه‌بندي كتاب و نشريات است. مجموعه‌ي 7 شماره‌ي فصل‌نامه‌ي شقايق و لرستان‌شناسي كه از بهترين منابع درباره‌ي لرستان‌پژوهي است، ليتو گرافي و صفحه‌بندي‌شان را غلام‌رضا پرويني انجام داده است.
پرويني درباره‌ي تفاوت ليتوگرافي سنتي و مدرن مي‌گويد:«تفاوت اين دو شيوه در كيفيت كار و عشقي است كه روي كار سنتي صرف مي‌شود. كار مدرن خشك و بي‌روح به نظر مي‌رسد.»
اين هنرمند در باره‌ي صحافي بيش‌تر توضيح مي‌دهد:« صحافي يكي از هنرهاي بسيار قديمي در زمينه‌‌ي نگه‌داري كتب و متون كهن است كه قدمت ديرينه‌اي در ايران دارد. در قديم براي صحافي كردن يك كتاب از هنرهاي مختلفي بهره‌ مي‌گرفتند؛ از جمله: هنر تذهيب و هنر دوخت روي چرم؛ متسفانه اكنون در كار صحافي از هيچ‌كدام اين هنرها بهره‌ي لازم برده نمي‌شود! شيرازه، چسب و... همه بي‌كيفيت شده و ماندگاري بالايي ندارند. يك روز رفتم شيرازه بخرم، فروشنده نوع پلاستيكي‌اش را به من داد، گفتم اين چيه؟ گفت: چه كار كنيم چيني است ديگه!!
او در ادامه مي‌افزايد:« در طول بيست سال كار در چاپ‌خانه، 250 عنوان كتاب و جزوه‌ي نفيس را صفحه‌آرايي و ليتوگرافي كرده‌ام.»
غلام‌رضا پرويني پس از بيست‌و‌يك سال كار طاقت‌فرسا در چاپ‌خانه، سال 1390 با حقوق ماهيانه 550هزار تومان بازنشسته شده‌است؛ اما هنوز به اين كار عشق مي‌ورزد بدين روي مجوز يك چاپ‌خانه به نام «لاله» را گرفته است. او بر آن است كه با راه‌اندازي اين چاپ‌خانه بتواند در حوزه‌ي چاپ نشر لرستان رونقي ايجاد كند.
البته پرويني علاوه بر اين، در دوران بازنشستگي بيكار ننشسته و دست به كار بزرگي زده است و آن نوشتن ديوان غزليات حافظ به خط نستعليق است. او مي‌گويد:« فرصت را غنيمت شمردم تا ديوان حافظ را كتابت كنم كه 370 صفحه مي‌شود. وقتي چاپ‌خانه‌ام رو‌به‌راه شود آن را چاپ مي‌كنم.»
گفتيم پرويني شعر هم مي‌گويد. 12 سال بيش‌تر نداشت كه نخستين شعرش را سرود. آن شعر يك رباعي بود. در قالب غزل هم طبع آزمايي كرده‌است اما بيش‌تر به شعر نو علاقه‌مند است. اشعار فروغ روي او تاثير گذاشته است. با آثار نيما، شاملو و... آشنا است. سه مجموعه شعر در دست چاپ دارد. نخستين شعرش در مجله‌ي «چيستا» چاپ شده است. اكنون اشعارش در نشريات محلي از جمله: بامداد ، سيمره، درگاه و ... چاپ مي‌شود.
به هر روي براي اين هنرمند ارجمند هم‌استاني آرزوي پيروزي و تندرستي مي‌كنيم.