چاپ کردن این صفحه

فرنگیس کرمی: از کودکی وقتی برای آب به سرچشمه می‌رفتیم، می‌خواندم

دوشنبه, 13 آبان 1398 ساعت 09:38 شناسه خبر: 4682 1 نظر
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
فرنگیس کرمی فرنگیس کرمی سیمره

اشاره: چندی پیش یک کلیپ کوتاه از او در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد و مورد استقبال دوست‌داران موسیقی محلی قرار گرفته است. با پرس‌وجو از دوستان اهل موسیقی شماره‌اش را پیدا می‌کنم و طبق هماهنگی قبلی در اولین روزهای فصل زیبای پاییز برای انجام مصاحبه رو در رویش می‌نشینم:

 

 

 سال 1336 در یک خانواده‌ی پر جمعیت در روستای سراب کی میرزاوند چشم به روی جهان گشود، خودش می‌گوید: «از دوران کودکی وقتی که با هم‌سن و سال‌هایم برای هیزم آوردن به کوه می‌رفتیم و یا برای تهیه‌ی آب به سرچشمه می‌رفتیم، آهنگ‌های محلی از رضا سقایی، ایرج رحمان‌پور  و ... را می‌خواندم. سال 56 با نوازندگی کمانچه فرج علی‌پور و همراهی نازاره یک کاست خواندیم، ولی به دلیل تعصبات شدید برادرانم، انتشار آن متوقف شد.»

فرنگیس کرمی در کنار خوانندگی به ضرب زدن هم، تمایل پیدا کرده و کاملاً تجربی هر دو مهارت را به مرور می‌آموزد، در خصوص اجراهایش در جشنواره‌های محلی کشوری توضیح می‌دهد: «برای اولین‌بار، سال 54 با گروه همت‌علی رضایی به آبادان اعزام شدیم، در این جشنواره خانم گودرزی، رضا سقایی، فضل‌اله صفاری و ... به اجرای برنامه پرداختند.»

کرمی با اشاره به چند اجرایش در صدا و سیمای قبل از انقلاب، می‌گوید: «چند بار در صداوسیما اجرا داشتم، با توجه به سنتی بودن شهر خرم‌آباد هر دفعه برادرهایم با موتور تا درِ ورودی صداوسیمای لرستان اسکورتم می‌کردند. بعد از انقلاب چند سالی کار کاملاً تعطیل شد، تا این‌که سال 74 همراه با گروه محمدحسین سپه‌وند و داریوش طاهرپور یک گروه بودیم.» 

 فرنگیس کرمی از خانواده‌اش می‌گوید: «سال 83 ازدواج کردم که حاصل آن یک دختر است، دخترم بازیگر بوده و در فیلم‌های: سوپراستار و شهید تندگویان بازی کرده است.»

 این خواننده‌ی قدیمی زن لرستانی درباره‌ی شرایط سخت زندگی‌اش توضیح می‌دهد: «این روزها که هیچ سرپرستی ندارم، به سختی زندگی‌ام را می‌گذرانم، هیچ شغلی ندارم، با فروش ترشی، پول بسیار کمی برای امرار معاش به دست می‌آورم. انتظار دارم مسئولان اداره‌ی فرهنگ و ارشاد لرستان مرا مورد حمایت قرار بدهند.»

وی ادامه می‌دهد: «من همیشه محلی خوانده و حجابم را نیز رعایت کرده‌ام، با این‌که سوادی ندارم، اما این درک را داشته‌ام که از مسیر اصلی و درست منحرف نشوم. به قوانین کشورم احترام گذاشته و رعایت کرده‌ام. من آرزو داشتم خواننده‌ای مطرح در ایران شوم، دلم می‌خواست نام لرستان را در هنر موسیقی محلی در تمام کشور، پر آوازه کنم. متاسفانه شرایط و فضا برایم مهیا نشد، اینک از متولیان فرهنگ و هنر لرستان تقاضا دارم، مرا در بی‌تفاوتی و فراموشی به حال خود رها نکنند. در این شرایط سخت زندگی کمکم کنند.»

 

*گفت‌وگو از: رضا باقرزاده

چاپ شده در سیمره‌ی شماره‌ی 511 (پنج‌شنبه 2 آبان 1398 )

1 نظر