شما اینجا هستید: خانهیادداشت

در ابتدای مطلب برخود لازم می‌دانم که پیشاپیش فرا رسیدن بهار دل‌ها و سرآغاز جهش و بیداری طبیعت را تبریک گفته، از قدرت لایزالش مصرانه می خواهم  که سال آینده را در رفع  سختی‌ها و دفع هرگونه فساد رقم زند و بذل محبت، بخشش، ارزانی مردم فهیم و آزاده‌ی ایران اسلامی به‌ویژه هم‌استانی‌های عزیز گردد.

مقام معظم رهبری در تحلیل و تبیین "فساد" و ابعاد پیچیده‌ي آن به "اژدهای هفت سر" تعبیر نمودند که نشان از عمق و پیچیده بودن آن در ساختار اداری و اقتصادی جامعه دارد.

-دیر زمانی است گردن نازک‌تر از موی آموزش و پرورش با طناب منفعت‌طلبی و شهرت‌جویی فشرده می‌شود و دیری نخواهد پایید که پیکر ضعیف و رنجورش به دار مکافات عمل منافع سودجویان و بی‌تدبیری مسئولان آویخته شود.

مقدمه: 8 مارس روز جهانی زن برابر است با 17 یا 18 اسفند در ایران، امسال این روز درکشور ما 17 اسفند است. زنان نیمی ازجمعیت جامعه هستند. این جمعیت در میهن ما به‌رغم پیش‌رفت و موفقیت‌هایی که داشته‌اند با مشکلات بی‌شماری به لحاظ حقوق مدنی و شهروندی، اقتصادی و ...  مواجه‌اند. بنابراین، برای دست‌یابی به حقوق خویش و بهبود اوضاع اجتماعی هم‌چنان در تکاپوی جنبشی مطالبه‌گر در عرصه‌ی داخلی و بین‌المللی به شمار می‌آیند. نامیدن این روز به‌نام زن در جهان، نشان از حدود دو قرن مبارزه و جان‌فشانی بی‌امانی است که در یک مصاف نابرابر در مقابل تبعیض جنسیتی به دست آورده‌اند. بدون تردید در میهن ما زنان و مادرانی آگاه، شایسته و زحمت‌کش بسیاری وجود داشته و دارند که باید این روز را به آنان خجسته‌باد گفت و موفقیت بیش‌تری را در همراهی با آن‌ها برایشان آرزو نمود. اینک، در این یادداشت به تاریخچه شکل‌گیری روز جهانی زن که برگرفته از اینترنت است بسنده می‌شود.

این نوشتار با هدف جلوگیری از کاهش التزام مدنی و بی‌تفاوتی اجتماعی در جامعه و با نگاهی بازاندیشانه به نابخردی‌های گذشته در سطوح خرد و کلان، با تاکید بر مشارکت اجتماعی به دنبال توسعه نهادهای مدنی و تحرک نیروهای نوپدید اجتماعی است که یکی از مهم‌ترین راه‌های دست‌یابی به این هدف است. برای تحقق این امر به مؤلفه‌ها و راهکارهایی اشاره خواهد شد که با به کار بستن آن‌ها توسط حکومت و مردم می‌توان زمینه را برای رشد «هنر به هم پیوستن» در جامعه فراهم آورد و از هدر رفتن منابع و ظرفیت‌های موجود در جامعه جلوگیری نمود.

 1- با این‌که حدود یک ماه از جریان سیل بنیان‌کَن خرم‌آباد و برخی دیگر از شهرها و روستاهای استان می‌گذرد ولی بحث‌های رسانه‌ای مربوط به آن، هنوز ادامه دارد؛ سیلی با این هشدار که زندگی در دو پس‌کرانه‌ی رودخانه‌ی خرم‌آباد در شرایطی که طی ده‌ها سال، دیدی راه‌بردی بر توسعه‌ی شهر حکم نرانده، با چه ریسک‌هایی همراه است آن‌گونه که در لحظه‌های بحرانی مرگ و تخریب سیل، هرکس در پی آن‌که چگونه جان خود و عزیزانش را بردارد و از مهلکه برهاند ولی ناتوان از این کار. فرماندار خرم‌آباد در این مورد اظهار می‌دارند: «به دلیل شدت بارندگی و وقوع سیلاب در سطح شهر، ساکنان 100 واحد مسکونی که نجات‌شان با قایق یا ماشین آتش‌نشانی هم امکان‌پذیر نبود، به وسیله‌ی(لودر) جابه‌جا شدند»(همشهری، 10 بهمن‌97) و در کنار خطرهای جانی، خسارت‌های مالی به مغازه‌ها و خانه‌ها؛ به گفته‌ی مدیرکل مسکن استان، به 100 خانوار در سیل آسیب جدی وارد و زندگی آن‌ها نابود شده‌است به نحوی که افرادی تا 400 میلیون تومان خسارت دیده‌اند(همشهری، 30 بهمن 97).

این نوشتارِ کوتاه صرفاً به دنبالِ پاسخِ این سوال است که چرا با وجودِ تخصیصِ ارزِ دولتی به واردات کالاهای اساسی مانند گوشتِ قرمز گرم، این کالایِ ضروری به قیمت ارز آزاد به فروش می‌رسد؟ 

مگر نه این است که دولت از ابتدای سال 97 با تخصیص ارز 4200 تومانی به واردات گوشت قرمز، سعی در تعادل و تنظیم این بازار داشته است. پس چرا بازار گوشت قرمز هیچ تاثیری از نرخ ارز دولتی نپذیرفته است و با نرخ ارز آزاد – یعنی دلار 10 تا 12 هزار تومانی -  به دست مردم می‌رسد؟

با توجه به این‌که قیمت هر کیلوگرم گوشت گرم در کشورهای صادر کننده گوشت - مانند استرالیا- حدود 10 دلار است و با تخصیص نرخ ارز دولتی 4200 تومانی و هم‌چنین احتساب هزینه حمل و نقل، باید به قیمت حدود 50 هزار تومان به دست مصرف کننده نهایی برسد، پس چرا این کالای ضروری در برخی شهرها به قیمت 100 هزار و حتا گاهی بالاتر نیز به فروش می رسد؟ 

مشکل کار کجاست؟ 

خیزش جلیقه‌زردهای فرانسه در ماه‌های اخیر به‌طور مداوم در شنبه هر هفته برگزار می‌شود. از دید برخی صاحب‌نظران این خیزش یا جنبش پدیده‌ی نوینی به شمار می‌آید. این حرکت، هم خصلت شهروندی و مدنی دارد، هم دارای خصلتی انقلابی برای تغییر نظام سیاسی حاکم و قانون اساسی کشور است. 

شهر خرم‌آباد نظیر بسیاری از شهرها و روستاهای کشور، پاییز و زمستان امسال نیز شاهد بارش نعمتِ الهی و متعاقب آن، آب‌گیری معابر و جریان یافتن سیلاب‌های شهری بود، اتفاقی که ممکن است برای هر شهری که در دامنه و کوه‌پایه واقع شده است اعم از کوچک و بزرگ و در حال توسعه یا توسعه‌یافته به وقوع بپیوندد البته با این تفاوت که در برخی از شهرهای کشور پس از بارش نزولات جوی در سال‌های قبل و تجربه‌ی روان‌آب‌های مزاحم در سطح شهر، با برنامه‌ریزی و اقداماتی هرچند کم‌دامنه، از آسیب سیلا‌ب‌های شهری کاسته و تا حدی روان‌آب‌ها را کنترل و هدایت کرده‌اند؛

پنج‌شنبه هفته‌ی پیش در سالن حوزه‌ی هنری شاهد نمایشی بودم با نام «روزهای بی‌قوام»؛ نویسنده‌ی کار، ایوب آقاخانی بود و احسان ملکی از چهره‌های شناخته شده‌ی تئاتر، کارگردان آن. طراحی صحنه‌ی نمایش را روح‌الله امامی انجام داده بود که از طراحان برجسته‌ی کشور است. بازیگران این کار هم عبارت بودند از: مینا سپه‌وند، کاوه ‌نورمحمدی، محمد نوریان، کاوه اسدی، سجاد شفیعی، میلاد قلاوند، انیس ارشیا، حدیث قاسم‌پور، صدرا بهاروند و ایلیا درگاهی.

 ترکیب دو واژه‌ی «خرید» و «قدرت» ناخودآگاه چشمان ما را به سمت دو صفِ طولانی در گذشته و حال رهنمون می‌شود.  به چگونگی ایستادن ما در آن صف‌ها کاری ندارم که آن، کار «فرهنگ» است؛ این‌که خطی و مستقیم باشد و یا گِرد، توپی شکل و چندضلعی!!. گذشته در همین نزدیکی‌ها، انتخابات 94و96، صف‌هایی که مربوط به دنیای «سیاست» و هدفش بدرقه برخی‌ها تا «بهشت»، «بهارستان» و پاستور منتهی به کاخ گلستان بود تا با اقداماتی از جنس«تدبیر و امید» در سیاست‌ورزی در حوزه‌ی «اقتصاد» دنیایمان صفی نشود! اما حال ما با «صف‌هایی» از خروجی آن سیاست با حال‌تر می‌شود که ما را تا در ورودی فروشگاه‌ها و اماکن توزیع بسته‌ی حمایتی بدرقه می‌کند

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004