شما اینجا هستید: خانهیادداشت

مثل آب خوردن قانون را دور می‌زنند، برای افزایش درصد جانبازی به هردَری می‌زنند، اَسنادِ جانبازی جعلی سفارش می‌دهند، مدرک‌های تحصیلی خلق‌الساعه دست و پا می‌کنند، با بیش از نیم قرن عُمر، درخواست صِغَر سِن می‌دهند. گویی دچار جان کَندنی سخت شده‌اند که این‌گونه به ده‌ها اقدام غیرقانونی دست می‌زنند تا هم‌چنان بر مَسند ریاست بمانند و مشمول قانون منع به کارگیری بازنشستگان نشوند. تا این شعار مسجل شود که؛ مسئولان ارشد در ایران، از کار برکنار و یا بازنشسته نمی‌شوند بلکه از مکانی به مکان دیگر منتقل می‌شوند. این درحالی است که مردم با صدای بلند فریاد می‌کشند که؛ بی‌کاری در ایران بیداد می‌کند چرا شصت ساله‌ها و هفتاد ساله‌ها از ریاست دل نمی‌کَنند؟
چرا دولت مدام آمارسازی می‌کند؟

تاریخ همواره، پندآموز بوده است و عبرت‌انگیز.
بی‌شک آموزنده‌ترین پند تاریخ، آموزش‌ هم‌دلی است، یعنی همان نکته‌ای که بیش‌تر از دیگر عوامل باعث هم‌بستگی و اتحاد بین اقوام و نژادهای تشکیل دهنده‌ی یک ملت و ملیت می‌شود. ناگفته نماند که باورهای دینی و مذهبی در این میان نقش برجسته‌تری را دارند. در قرآن که کتاب آسمانی ما مسلمانان است، می‌خوانیم:«وَ اعتصمو بِحَبلِ‌ الله جمیعاً و لا تفرقوا» دست به ریسمان خدا بند کنید و از پراکندگی دوری گزینید.

نَقل است اولین‌باری که برادرانِ خیامی (مالکانِ شرکتِ ایران ناسیونال) در دهه‌ی 1340 قصد داشتند برای مونتاژ و تولید خودرو با یک شرکتِ خارجی قراردادی وضع کنند، این محمدرضاشاه پهلوی بود که میلِ خود را به شرکتِ انگلیسیِ تالبوت نشان داد تا خودروی پیکان در خط مونتاژ و تولید قرار بگیرد!

بهتر است ابتدا خودم را معرفی کنم اما نه، شاید قبل از معرفی دقیق‌تر با کمی توضیح بتوانید حدس بزنید من که هستم؟
گفته شده در بین عوامل مختلفی که بر وضعیت اقتصادی یک جامعه تاثیرگذارند، من یکی از مهم‌ترین‌ها هستم. درست است که فعالیتم معمولاً ابتدا در اندازه‌های کوچک شروع می‌شود ولی خیلی اوقات روند آهسته‌ی رشد من با یک موفقیت انفجاری سرعت می‌گیرد.

یادش بخیر! وقتی در کنار دکتر رستمی، دلمان لک می‌زد برای دست‌نوشته‌هایی که چاپ و انتشار آن‌ها در نشریه‌ی سیمره نیازی به ویرایش نداشته باشند.
کمی به عقب برگردیم، وقتی که سردبیر نشریه، چشم به راه دست‌نوشته‌های دوستان می‌ماند، دست‌نوشته‌هایی که یا از راه پست ارسال می‌شدند و یا سردستی به دفتر نشریه تحویل داده می‌شدند.

نه تنها نوزاد آدمی بلکه سایر موجودات در بدو تولد بدون آزار و بی‌گناه‌اند. سایر موجودات، جدای از انسان به تدریج می‌آموزند که چگونه باید از زنده ماندن خویش مواظبت کنند. همه‌ی آن‌چه انجام می‌دهند به شکلی غریزی پدیدار می‌شود اما انسان در ابتدای تولد برای مراقبت از خود نسبت به سایر جانداران بسیار ضعیف و از بین رونده‌ است.

ملت ایران مردمی بسیار نیک‌نهاد و هوشیارند. در طول چهار دهه‌ای که از عمر انقلاب اسلامی می‌گذرد هیچ‌گاه پشت کشور را خالی نکرده‌اند و هر کجا به حضورشان در عرصه‌های گوناگون نیاز بوده نقشی پُررنگ و گسترده داشته‌اند. در جنگ، عرصه‌های علمی، ورزشی، سیاسی، اقتصادی، امور خیریه و... .

در طول سده‌ها آرزوی ضبط صدا خیال‌پروری شاعرانه‌ای به نظر می‌رسید. این آرزو در متون فراوانی مطرح شده بود، از اشاره‌هایی در نوشته‌های افلاطون و فرانسوآ رابله تا سیرانو دو برژراک. توانایی ضبط اجراهای موسیقی و باز شنیدن آن‌ها در اواخر سده‌ی نوزدهم ممکن شد. ضبط الکترونیکی صداها عامل اصلی در گسترش شنوندگان، و دگرگون شدن شکل دریافت موسیقی بود. تاریخچه ضبط موسیقی‌ـ صفحه‌ـ در ایران پیش از مشروطیت و از حدود سال 1284شمسی آغاز شد. در زمانی که ضبط موسیقی ایرانی آغاز شد، هنوز تعدادی از استادان دوره‌ی ناصرالدین شاه از جمله میرزا عبدالله، آقا حسینقلی، نایب اسدالله، باقرخان در قید حیات بودند و از جمله اولین کسانی بودند که صدای سازشان با دستگاه‌های آن زمان ضبط شد.

این روزها سوژه‌های گفتار روزانه‌ی مردم شبیه به هم شده‌است. وقتی به‌هم می‌رسند از گرانی، تورم و احساس ناامنی و بی‌اطمینانی به آینده سخن می‌گویند. از تهدیدهای بیرونی می‌گویند. از ضعف‌ها و فساد و رانت‌خواری و در پایان با لحنی حاکی از ناامیدی و درماندگی از هم می‌پرسند. به کجا می‌رویم؟!
سوال به کجا می‌رویم جدا از این‌که در آن نوعی ابهام و ناامنی و بی‌اطمینانی نسبت به آینده به چشم می‌خورد. نوعی استیصال، انفعال و درماندگی نیز در آن مشاهده می‌شود. به کجا می‌رویم یعنی ما تماشاگه حرکت کشتی‌ای هستیم که در آن نشسته‌ایم و کسی از درون این کشتی از مقصد این کشتی خبر ندارد و اگر هم کشتی‌بانان از مقصد و مسیر چیزی می‌دانند کم می‌گویند یا اگر بگویند کسی باور نمی‌کند.

همان‌طور که می دانید حال و روزِ جامعه‌ی ایران وخیم است. زیرا روزی نیست که خبری از دزدی، اختلاس و فساد در سطحِ جامعه منتشر نشود و خاطرِ مردم را پریشان نکند. متأسفانه حجمِ وسیع این‌گونه اخبار موجبِ بی‌اعتمادی بینِ مردم و نهادِ حاکمیت شده است. از منظری دیگر انتشارِ وسیعِ اخبار فساد و اختلاس (واقعی یا غیرواقعی)، به نوعی فساد و اختلاس را عادی و سیستماتیک جلوه می‌دهد که هم برایِ ثبات و اقتدارِ حاکمیت، خطرناک است و هم فروپاشی معیارهای اخلاقی جامعه را مورد هدف قرار می‌دهد.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004