شما اینجا هستید: خانهیادداشتهجوم دوباره‌ی مرگ

هجوم دوباره‌ی مرگ

پنج شنبه, 09 آذر 1396 ساعت 09:20 شناسه خبر: 3087 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

حدود ساعت ۱۰ شب بود که لرزشی ۱۰ ثانیه‌ای در تمام نواحی غربی کشور حس شد! تمام لحظات بعدی را به انتظار ماندیم که مرکز این زلزله کجا بوده و در چه مقیاسی رخ داده است! لحظات به سختی در گذار بودند چرا که شدت چنان بود که خانه‌های کاهگلی مردمان روستاها به سرعت از پیش دیده عبور می‌کردند. باز کجا قرار بود آواری ساخته شود بر پیکره مردمانی که روزهاشان چنان شبان تیره است.


اخبار اولیه نشان داد که «۷.۲ ریشتر» در نزدیکی روستای «ازگله» استان «کرمانشاه»، مرکز زلزله است. «۷.۲ ریشتر»، بر میزان وحشت ما افزود، بر میزان ترس این‌که باید انتظار اخبار ناگواری را داشته باشیم. اخبار که تکمیل‌تر شد، خبر فاجعه افزون شد و نشان داد بیش از ۴۰۰ هم‌وطن را از دست داده‌ایم، تعداد زیادی مجروح شده‌اند و جمع کثیری خانه و کاشانه‌شان را از دست داده‌اند.
باری مسئله فقط در این پیدا نشد که جمعی سوگوار شده‌اند و قلب‌های بسیاری آکنده از اندوه شده باشند. چهره‌ی اصلی این غم فقط سوگواری مادران و پدران و کودکانی نبودند که عزیزی از دست داده‌اند یا خانه‌شان بر خاک نشسته است، یک چهره‌ی بی‌اندامِ زشت هم بر تصویر ذهنمان چنان نشست که هرچه نگاه می‌کنی، حتا نمی‌دانی چه باید بگویی! نمی‌دانی رو در روی این جثه‌ی عظیم ترک خورده که جان‌های بسیاری را گرفته چه بگویی! شاید شما هم مانند من باشید، شاید شما هم خیالتان پیش اولین تصویر از این «هجوم دوباره مرگ» رفته باشد، اگر حدستان مسکن مرگ(مسکن مهر سابق!) است، باید بگویم درست حدس زده‌اید.
اولین تصویری که از زلزله کرمانشاه دیدم، خانه‌های مسکن مهر بودند که چنان ریخته بر زمین بودند که انگار خانه‌ای روی آب بودند و در میان خشت‌هایش هیچ نبوده باشد، نه سیمانی نه هیچ چیز دیگری که این سازه را نگه دارد. اول این‌که او که آن روزها با حساب‌های سرانگشتی‌اش در سخن‌رانی‌هایش می‌گفت:«قیمت زمین اگه حذف بشه خونه قیمتش نصف می‌شه!» و پیش خودش گمان نمی‌کرد که آب و برق و گاز و مدرسه و کلانتری و بیمارستان این خانه‌های در برهوت ساخته شده از کجا قرار است بیاید؟ مقصر است، او که حساب نمی‌کرد، این هزینه‌های همان قیمت چند برابری زمین نیستند؟ مقصر است. کسانی بودند و گفتند و افسوس که هیچ شنیده نشد! اول او مقصر است که خانه‌های «نوحلبی» را با سازه‌های تزیینی (که البته در زشت‌‌ترین تزیین و بی ارتباط با تاریخ ایران زمین قرار دارند) زخمی بر پیکره‌ی اقتصاد کشور کرد، که آثارش را در بی‌خانمانی مردمان سرزمینم امروز می‌بینیم!
دوم آنانی مقصرند که حتا ستون یک خانه را با آجر پاره‌ها چنان ضخیم کرده‌اند که پوسته‌ی محکمی را جلوه کند و کسی نبود که بگوید: «ای انسان روزگاری کسی قرار است این‌جا، زیر این سقف زندگی کند، با روزگار پدران و مادرانی که تکه تکه جمع کرده‌اند تا صاحب خانه‌ای شوند چه می‌کنی؟! امروز کجا هستند؟هیچ کجایی شما آن‌ها را نخواهید یافت و نخواهید دید؟ وجدانی که در آدمی سقوط کرده است!»
سوم باز هم همان او مقصر است که گمان می‌کرد دولت باید همه جا باشد! این آور فروریخته بر پیکره‌ی مردم نشان داد که کسی دل‌سوزتر از خود مردم برای خودشان هزینه نمی‌کند چرا که در پیچ و خم راه‌های دولت حجیم و بزرگ راه‌های فساد مانند بزرگ‌راه‌های پنج بانده باز است. آشنابازی‌ها و پارتی‌بازی‌ها حرف اول و آخر را می‌زنند و حالیش نیست که جان مردم است که هر چیز دیگری!
اما شاید اگر ما فقط یک درس از این قصه‌ی اندوه گرفته باشیم همین باشد که برای جانمان، برای خانه‌هایی که می‌سازیم، برای هرچیزی که جان مردم در نهایت با آن ارتباطی دارد حد وجدان را در نظر بگیریم، برای آن‌که سازه‌ی خانه‌هایمان را تایید کنیم دنبال کسی نرویم تا با امضا و مُهرش کارمان را پیش بیندازد.

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال دهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، چهار راه بانک، کوچه‌ی شهید جلال سرباز