شما اینجا هستید: خانهیادداشتاین دو روز (درباره‌ی روز کارگر و معلم در ایران)

این دو روز (درباره‌ی روز کارگر و معلم در ایران)

شنبه, 15 ارديبهشت 1397 ساعت 07:57 شناسه خبر: 3497 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

 آغاز سخن
اول ماه مه برابر با 11 اردی‌بهشت روز جهانی کارگر و دوم ماه مه یا 12 اردی‌بهشت روز معلم در ایران است.
در این نوشتار اشاره‌ای کوتاه به تاریخچه‌ی روزهای این دو نیرو که پایه‌ی اصلی پیش‌رفت و ترقی هر جامعه‌ای محسوب می‌شوند و هم‌چنین نیم‌نگاهی به اوضاع کار در کشورمان، خواهد شد.

تاریخچه‌ی روز معلم در ایران
در روز 12 اردی‌بهشت سال 1340 خورشیدی، تجمع گسترده‌ی معلمان در میدان «بهارستان» به‌خاطر پایین بودن حقوق و دست‌مزدشان برگزار شد.


در این گردهمایی بر اثر تیراندازی رییس کلانتری بهارستان که سرگرد «ناصر شهرستانی» نام داشت یکی از معلمان معترض به نام «ابوالحسن خانعلی» 29 ساله که دانشجوی دکترای فلسفه در دانشگاه تهران هم بود از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در حین انتقال به بیمارستان، درگذشت.
قتل این آموزگار فرهیخته موجب شد تا شعله‌ی خشم همکارانش افزون‌تر شده، اعتراض به دیگر شهرهای ایران سرایت کند.
رژیم سرکوب‌گر شاه از ترس مواجه‌شدن با اعتراضات گسترده‌ی مردمی در پشتیبانی از معلمان به این نتیجه رسید که با استفعای نخست وزیر «شریف امامی» که در پشت‌پرده‌ی طراحی شده بود موافقت نماید.
در پی این استعفا، دکتر علی امینی به نخست‌وزیری منصوب شد؛ نام‌برده برای دل‌جویی از فرهنگیان و جلوگیری ازخشم بیش‌تر آنان، به خواسته‌‌های‌شان پاسخ مثبت داد.
حکومت با عقب‌نشینی در برابر معلمان که در قطع‌نامه‌ی گردهمایی بزرگ‌شان در روز 18 اردی‌بهشت 1340 آمده بود، موافقت نمود، مبنی بر این‌که هر سال، روز 12 اردی‌بهشت را به پاس احترام معلم جان‌باخته «ابوالحسن خانعلی» به‌عنوان روز معلم در ایران نام‌گذاری کند و از جانب معلمان، این روز گرامی داشته شود. این مراسم از سال 1340 به بعد هر سال در 12 اردی‌بهشت به‌عنوان روز معلم برگزار می‌شود.
پس از پیروزی انقلاب 1357 به مناسبت ترور«‌آیت‌الله مطهری» به دست «گروه  فرقان» در اردی‌بهشت 1358 و هم‌زمان‌شدن با این روز، هم‌چنان روز 12 اردی‌بهشت به‌عنوان روز معلم از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است.
بدین‌سان فلسفه‌ی نام‌گذاری این‌گونه روزها در عرصه‌ی جهانی یا کشوری هم برای تجلیل از جان‌فشانی و فعالیت‌های ثمربخش پیشینیان بوده و هم هر نیرو و قشری بایستی با گردهمایی و راه‌پیمایی خواست‌ها و مطالبات خویش را به اطلاع افکار عمومی و مسئولان برسانند.

تاریخچه‌ی روز جهانی کارگر
مناسبت این روز به ماه مه 1886 میلادی بازمی‌گردد. در آن هنگام عده‌ای از کارگران شهر شیکاگوی آمریکا، علیه شرایط ناعادلانه حاکم بر کار خود، دست به اعتراضات گسترده‌ای زدند. این اعتراضات توسط نظام سرمایه‌داری حاکم سرکوب و کارگرانی به قتل رسیدند؛ هر چند نظام حاکم مجبور شد به کارگران امتیازهایی بدهد.
چهارسال بعد در آمریکا دوباره این واقعه در ماه مه رخ داد. در این اعتراضات عده‌ای از کارگران از جمله کارگرانی با اصالت آلمانی توسط نیروی سرکوب، جان خویش را از دست دادند.
از این رو هر ساله به نشانه‌ی اتحاد و هم‌بستگی بین کارگران جهان و گرامی‌داشت یاد و خاطره‌ی آن جان‌باختگان و هم‌چنین طرح مطالبات برای رفع بی‌عدالتی‌های موجود، کارگران اقدام به تجمع و راهپیمایی می‌کنند.

اوضاع کار در ایران
اوضاع کار و اشتغال در کشور ما بنا به برخی قوانین و دیگر شرایط حاکم، وضعیت چندان مناسبی ندارد. در سال 95 حداقل دست‌مزد حدود 812 هزار تومان، درسال 96 حدود 912 هزارتومان و در سال 97 حدود یک میلیون و 90 هزار تومان تعیین شده‌است؛ به‌عبارتی درسال 97 این دست‌مزد ماهانه با دلاری 4200 تومان می‌شود حدود 260 دلار، برای معلمان با محاسبه میانگین حقوق ماهانه حدود یک میلیون و500 هزار تومان برابر با 357 دلار است.
این ارقام برای نیروی کار در طول یک سال در ایران حتا معادل یک ماه حقوق در بسیاری از کشورها از جمله اروپا یا خاورمیانه نیست. میانگین حقوق سالانه یک معلم در آلمان حدود50 هزار دلار، در ژاپن 46 هزار دلار، قطر بین 28 تا44 هزار دلار و ترکیه 20هزار است.
در قوانین ایران مرز بین شاغل بودن و بی‌کاری یک ساعت است یعنی کسی که در هفته یک ساعت کار کند شاغل محسوب شده، از آمار بی‌کاران حذف خواهد شد.
بنا به اظهار برخی مقامات آمار بی‌کاران حدود هفت میلیون نفر و بنا به برخی تخمین‌ها در سال 1400 خورشیدی تعداد بی‌کاران به حدود ده میلیون خواهد رسید.
صنعت و تولید به بهانه‌ی خصوصی‌سازی، خصولتی شد. حدود چهار و نیم میلیون هکتار زمین به بهانه‌ی ایجاد اشتغال و توسعه واگذار شده؛ در این راستا محیط‌زیست و منابع طبیعی تخریب گردیده اما اثر چندانی از توسعه و اشتغال مشاهده نمی‌شود. رکود و تورم بر شرایط اقتصادی هم‌چنان حاکم است. 
 پرداخت حقوق و معوقه در برخی نهادهای دولتی و خصوصی برای بارها به تعویق می‌افتد. صندوق‌های ذخیره‌ی کارکنان دولتی و بازنشستگان تأمین اجتماعی مورد دست‌برد قرار می‌گیرند، وضعیت معیشتی، بهداشت و درمان و ایمنی کار، اوقات فراغت، آموزش و... شرایط خوبی ندارد.
شغل‌های کاذب و دلالی، سودجویی بی‌ضابطه و فساد رو به فزونی داشته و چشم‌انداز ی برای مهار این معضلات به لحاظ اقتصادی، سیاسی و اجتماعی از سوی دولت‌مردان چندان هویدا نیست.
یکی از نیازهای مبرم نیروی کار یدی و فکری ایجاد تشکل‌های مدنی و صنفی مستقل مانند اتحادیه‌ها و سندیکاهاست که شوربختانه در یک صد ساله‌ی اخیر به‌رغم فراز و فرودها با مشکل مواجه است.
درسال 1300 فقط در تهران 25 سندیکای کارگری فعال وجود دارد که چند سال بعد به دستور رضاشاه منحل می‌شوند. در جریان انقلاب سال 1357 تعداد 1300 سندیکا شکل می‌گیرند که تا سال 1369 به دو سندیکا کاهش می‌یابند.
روز کارگر و معلم و مطالبه‌گری به حقشان بایستی از سوی دیگر اقشار جامعه هم‌راهی و ارج نهاده شود؛ زیرا مناسبت این روزها نشان از عزمی راسخ برای تحول و «زندگی بهتر» دارد.

منبع: سیمره‌ی 449 سیزدهم اردی‌بهشت ماه 97

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004