شما اینجا هستید: خانهیادداشتگرند کنیون ایران؛از مهجوری تا ویرانی!

گرند کنیون ایران؛از مهجوری تا ویرانی!

پنج شنبه, 17 خرداد 1397 ساعت 16:26 شناسه خبر: 3580 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare Dr.reza bahrami

 *راه توسعه‌ی کوهدشت از شیرز می‌گذرد...

این روزها، کم‌تر گردشگری را می‌توان یافت که نام گرند کنیون به گوشش ناآشنا باشد. ژرف‌درّه‌ای حیرت‌انگیز به طول تقریبی 450 کیلومتر که از فرسایش تدریجی سنگ‌ها به‌وسیله‌ی رودخانه‌ی کلرادو در جنوب غربی آمریکا شکل گرفته و اینک به عنوان یکی از شگفت‌انگیزترین جاذبه‌های طبیعی آمریکای شمالی، سالانه بیش از 5 میلیون توریست و صدها میلیون‌ها دلار سرمایه جذب می‌کند. مجموعه‌ی ژئوپارک گرند کنیون در سال‌های 1919 (1298‌خورشیدی) و 1979 (1358 خورشیدی) به ترتيب به عنوان اثر ملی و میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده و تمام ملاحظات مربوط به یک اثر مهم جهانی در مورد آن لحاظ می‌شود. هزاران کیلومتر آن‌سوتر، درّه‌ی باستانی شیرز در غرب ایران قرار دارد که به گرند کنیون ایران معروف است. با وجود شباهت‌های ظاهری فراوان اما تفاوت‌های ساختاری عمیقی بین این دو ژرف درّه مشاهده می‌شود. 


تا قبل از ورود به عصر انفجار اطلاعات، شیرز درّه‌ای سرسبز و بکر بود که به دور از هیاهوی زندگی شهرى، در ميان رشته‌کوه‌های شمال شهرستان کوهدشت جا خوش کرده بود. آن سال‌ها، میهمانان این بهشتِ رویِ زمین اغلب بومیان منطقه بودند که به طور مشخص تعطیلات آخر هفته‌ی تابستانی خود را در شیرز می‌گذراندند. چشمه‌ساران متعدد، درختان انبوه بلوط، مو و انجیر، صخره‌های عظیم و مرتفع، گونه‌های نادر جانوری و جریان آب زلال، خنک و تندی که آبشارهای کوچک و بزرگ فراوانی را در مسیر 5 کیلومتری دره شکل داده بود و در نهایت با دبی قابل توجهی به رودخانه‌ی سیمره می‌پیوست، از مشخصه‌های اصلی شیرزِ باستانی شگفت‌انگیز دست‌نخورده بودند.


تا سالیان متمادی، معرفی ژئوپارک شیرز به ایرانیان از دغدغه‌های مهم و همیشگی اهالی کوهدشت و لرستان بود. مردم منطقه از این‌که ابزاری در اختیار نداشتند تا این نعمت خداداده را به دیگر هم‌وطنان معرفی کنند، افسوس می‌خوردند. قرار نداشتن کوهدشت بر سر راه معابر ترانزیتی کشور و سختی دست‌رسی به شیرز، درجه‌ی دشواری تحقق این دغدغه تاریخی را صدچندان ساخته بود. با این حال اما این تمام ماجرا نبود.


اینک سال‌های زیادی از آن روزها می‌گذرد. حال دیگر شیرز حداقل برای گردشگران نامی ناشناخته و غریب نیست و در ظاهر به نظر می‌رسد که بومیان منطقه به آرزوی دیرین خود در معرفی شیرز به دیگران رسیده‌اند. اکنون از اقصا نقاط کشور و حتا از خارج از مرزهای ایران، سیل گردشگران به سوی شیرز روانه است. اينك و به ویژه در روزهای تعطیل، به سختی می‌توان جای پارکی برای اتومبیل و البته در میان انبوه جمعیت گردشگر، جایی برای دمی آرمیدن در سایه‌سار درختان شیرز یافت.
آری! در ظاهر همه چیز دلخواه است. نام شیرز بر تارک بسیاری از سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی مجازی که مقاصد گردشگری را معرفی می‌کنند، نقش بسته و شیرز به یکی از اهداف اصلی و هفتگی بسیاری از تورهای گردشگری پرتعداد از سراسر کشور بدل شده‌است. حال دیگر دیدن گردشگرانی که با تجهیزات کوهنوردی در حال گذر از معابر شهر هستند و یا وسایل نقلیه‌ی شخصی و عمومی پرشماری که چهار راه سادات در غرب کوهدشت را به مقصد شیرز ترک می‌کنند، امر عجیبی نیست. اما آیا واقعاً همه چیز دلخواه و در شرایط مطلوبی است؟
شوربختانه باید پذیرفت که این روزها حال و روز شیرز ابداً خوش نیست. از یک طرف و به ویژه در تعطیلات پایان هفته، صف‌هایی طولانی از انواع وسایل نقلیه در مسیر و در ورودی تنگه‌ی شیرز مشاهده می‌شود‌ که علاوه بر نازیبایی‌های بصری، سبب بروز آلودگی‌های زیست‌محیطی و صوتی می‌شود. از طرف دیگر، انبوه گردشگرانی که از اقصا نقاط کشور به شیرز می‌آیند و حداقل یک شب را در فضای این ژئوپارک سپری می‌کنند، حجم قابل توجهی زباله از خود بر جای گذاشته، درختان را برای تامین هیزم نابود کرده، بر روی تخته‌سنگ‌های عظیم شیرز یادگاری می‌نویسند و بدین ترتیب سیمای این دره‌ی باستانی را سخت تحت تاثیر قرار می‌دهند. به این‌ها البته باید استخر غیرقانونی پرورش ماهی احداث شده در دهانه‌ی ورودی تنگه شیرز را افزود که شگفتی توام با تاثر هر بیننده‌ای را به دنبال دارد. نبود ابتدایی‌ترین امکانات بهداشتی نظیر سرویس‌های بهداشتی و سطل‌های زباله از دیگر مشکلاتی است که توجه ویژه‌ی مسئولان امر را طلب می‌کند.


در همين راستا، ناگفته پيداست كه صنعت گردشگری از اشتغال‌زاترین و پردرآمدترین صنایعی است که می‌تواند نیروهای کار ساده را با آموزش‌های کوتاه‌مدت روانه بازار نماید. با این حال، نمی‌توان به رونق کسب و کار در منطقه امیدوار بود اما از فراهم آوردن زیرساخت‌های لازم و فوری در این راه غافل ماند. جذب سرمایه‌گذار بخش خصوصی، بهسازی و گسترش سیستم حمل و نقل عمومی، اسکان گردشگران در مکان‌های اقامتی استاندارد از هتل‌‌های مناسب در کوهدشت تا خانه‌های بوم‌گردی خلّاقانه در شیرز، ساخت راه‌های دست‌رسی مناسب، راه‌اندازی سیستم جمع‌آوری زباله در منطقه، تامین امنیت، آموزش راهنمایان محلی همه و همه پیش‌شرط‌های مهمی هستند که بدون آن‌ها، رویای توسعه‌ی گردشگری در منطقه به واقعیت نخواهد پیوست.
هجوم گردشگران به شیرز که البته کم‌ترین سودآوری اقتصادی برای منطقه‌ی کوهدشت به همراه ندارد، در حالی اتفاق می‌افتد که از گردشگری به عنوان صنعتی پاک یاد می‌شود که ضمن پرهیز از آسیب به طبیعت و حفظ اکوسیستم، از ظرفیت‌های عظیمی برای توسعه‌ی منطقه هدف برخوردار است. علاوه بر رعایت استانداردهای زیست محیطی، اعتبارات لازم برای شکوفایی صنعت توریسم در مقایسه با دیگر حوزه‌ها نظیر کشاورزی و صنعت به مراتب کم‌تر و در دست‌رس‌ عموم است. با تمامی این‌ها البته اولین گام در رونق صنعت گردشگری در منطقه شیرز، جلوگیری از روند تخریب شتابان و غم‌انگیز این درّه‌ی باستانی خاطره‌انگیز است. امری که همت افکارعمومی و مسئولین امر را می‌طلبد.

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004