شما اینجا هستید: خانهیادداشتهر کجای ایران که دست می‌گذارم درد می‌کند

هر کجای ایران که دست می‌گذارم درد می‌کند

چهارشنبه, 14 شهریور 1397 ساعت 12:57 شناسه خبر: 3811 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

ملت ایران مردمی بسیار نیک‌نهاد و هوشیارند. در طول چهار دهه‌ای که از عمر انقلاب اسلامی می‌گذرد هیچ‌گاه پشت کشور را خالی نکرده‌اند و هر کجا به حضورشان در عرصه‌های گوناگون نیاز بوده نقشی پُررنگ و گسترده داشته‌اند. در جنگ، عرصه‌های علمی، ورزشی، سیاسی، اقتصادی، امور خیریه و... .


صحنه‌های انتخابات در ایران یکی از پر شکوه‌ترین صحنه‌های مشارکت جمعی در جهان است در هیچ نقطه‌ای از دنیا مردمی را نمی‌توان یافت که با چنین شوری در راه‌پیمایی‌ها شرکت و از میهن خود دفاع کنند (البته تا قبل از شرایط‌های بغرنج به وجود آمده). مردم این سرزمین زخم‌خورده چهل سال است که امتحان خود را پس داده‌اند و این نه حرف ما مردم بلکه حرف دولت‌مردان است. وضعیت حاکم بر کشور از جمله وضعیت اقتصادی و معیشتی، اشتغال، بازنشستگان، ازدواج و... در شأن این مردم وفادار نیست. حال انتظار بر ای آن که دولت‌مردان خودشان را اثبات کنند خواسته‌ی گزافی نیست. بحران اقتصادی حاکم بر ایران تمام ابعاد کشور را تحت شعاع قرار داده است. امروز همه تقصیرهای این آشفته بازار اقتصادی بر گردن تحریم‌ها افتاده، درحالی که هنوز تحریم‌های جدید شروع نشده و ما از تیر نخورده مرده‌ایم.
بنا به گفته‌ی کارشناسان اقتصادی تنها 20 درصد وضعیت اقتصادی نابه‌سامان کشور ناشی از تحریم‌های برون‌مرزی است. کسی که اقتصاد بداند و از بدنه‌ی دولت نباشد! بر این مطلب صحه می‌گذارد که کلید اقتصاد دنیا در دست آمریکا نیست که بخواهد آن را برای یک کشور قفل کند. عدم باور توان داخلی از سوی دولت بزرگ‌ترین دلیل حل نشدن این معضل است. پس می‌توان این اوضاع بد اقتصادی را نوعی خودزنی دانست. قصور دیگر دولت و تیم اقتصادی‌اش در این رابطه، عدم شفاف‌سازی صریح مسائل برای مردم است. آن دسته از مسئولان دل‌سوز کشور باید هوشیارانه اقدامات اجرایی کشور را رصد کنند و مجال سوء استفاده ندهند، چرا که پیاده نظام دشمن در خاک وطن کم نیست!
در چند سال اخیر دولت که سودای برجام را در سر می‌پروراند، پنبه در گوش فروکرده و چشمان خود را بسته بود و نمی‌دید و نمی‌شنوید که مردم ارز ارزان انبار می‌کنند. گویی مردم چیزهایی فهمیده بودند که دولت نفهمیده بود و علاجی بر آن برای این روزها نیندیشیده بود!
حال امرزو دولت بسته‌ی ارزی را چون «نوش‌دارویی پس از مرگ سهراب»، ارائه کرده است. اما هیچ فکر کرده‌اید که بار تورمی این بسته‌ی ارزی را چه کسانی بر دوش خواهند کشید؟ آیا فکرتان قدرت حلاجی این را دارد که تثبیت ارز 8000 تا 9000 هزار تومانی اقتصاد داخلی را فلج خواهد نمود یا فقط به فکر تالان هستید؟ رییس بانک مرکزی اخیراً در یک برنامه تلوزیونی آثار تورمی این بسته را این گونه توجیه کرده‌ و فرموده‌اند: «به هر حال در چند ماه اخیر بخشی از این اثر تورمی بر بازارها وارد شده است زیرا همان ارز 4200 تومانی نیز به دست تولیدکننده نرسید و آن‌ها خود را با نرخ ها تعدیل کردند.»
 ما می گوییم جناب دکتر اولاً همین تورم ایجاد شده در ماه‌های اخیر در راستای سیاست‌های نادرست دولت بوده است که اگر تیم اقتصادی دولت، کار بلد اقتصادی بودند ما این روزگار را تجربه نمی کردیم، دوم تلاش شما و همکارانتان باید در راستای بازگشت تورم ایجاد شده به قیمت قبلی باشد نه در راستای تثبیت آن! سوم همان ارز 4200 تومانی که می‌فرمایید به دست تولید کنندگان نرسید، مگر مردم مسئول توزیع ارز میان آنان بوده‌اند؟! این که به دست آن کسی که باید برسد اما نرسیده است مقصر کیست؟ این چگونه حبابی بود که قانونی تصویب شد؟!
ارائه‌ی بسته جدید ارزی و تثبیت نرخ ارز، پیامی جز عدم توانمندی تیم اقتصادی دولت در بازگشت قیمت‌ها ندارد. در این میان با ارائه سیاه‌بازی و مطرح کردن شایعه‌ای مبنی بر کاهش سهم ایران از دریای خزر سعی در سرگرم کردن و انحراف افکار عمومی شد تا در خفا این بسته ارزی تثبیت شود و کسی به آن توجه نکند.
در نمایش سایه‌بازی، سایه‌باز با دستان خود تمثال دریای خزر را درست می‌کرد اما پرده‌ی نمایش دلار را نشان می‌داد که رندی گفت شکل هر سایه خبر می‌دهد از سر درون!
سال‌ها نوشتند و بارها نوشتیم اما گوشی بدهکار نجستیم...
خوب است به سردمداران بگوییم این ره که تو می‌روی به ترکستان است. دیگر آن‌قدر مسائل غامض بر ایران مستولی شده که نمی‌دانیم برای کدام نقطه اشک بریزیم. نمی‌دانیم به چه کسی بگوییم اندر پناه خویش مرا جایگاه ده (فرخی) وقتی پناه‌دهندگان خود مسبب این روزگار نافرجام هستند. نمی‌دانیم تا کی قرار است جولانگاه تاخت و تاز عده‌ای باشیم که در روسفیدی لاشخورهای در انتظار مانده‌ای که چشم بر قطعه قطعه کردن ایران دوخته‌اند پیشی گرفته‌اند. ایران، «چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی/ به شکوفه‌ها، به باران/ برسان سلام ما را...»  شفیعی کدکنی
*چاپ شده در سیمره 463 (5 شهریور 97)

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004