شما اینجا هستید: خانهیادداشتروز جهانی معلم و چالش‌های پیش ‌رو

روز جهانی معلم و چالش‌های پیش ‌رو

جمعه, 13 مهر 1397 ساعت 11:52 شناسه خبر: 3907 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
seymare seymare

الف) روز جهانی معلم
روز جهانی معلم با روز معلم در ایران متفاوت است. سیزدهم مهرماه برابر با پنجم ماه اکتبر، روز جهانی معلم نام‌گذاری شده است. سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد(یونسکو)، در سال 1945 میلادی پس از جنگ جهانی دوم، این استدلال را داشت که جنگ‌ها نخست در ذهن بشر شکل می‌گیرند؛ از این‌رو برای دفاع از صلح، ابتدا باید از ذهن انسان‌ها شروع نمود، از دل این تعریف، سازمان یونسکو تأسیس شد و به نقش و جایگاه نظام آموزشی با حضور آموزگاران و استادان آگاه در عرصه‌ی بین‌المللی بهاداده شد.
همکاری این نهاد بین‌المللی در زمینه‌های آموزشی، علمی، فرهنگی و تربیتی به منظور احترام به قانون‌مندی، عدالت و حقوق بشر است.


در روز پنجم اکتبر سال 1966 بیانیه‌ي مشترک یونسکو و سازمان بین‌المللی کار درباره‌ي وضعیت معلمان در سراسر جهان در شهر پاریس به امضا رسید. از آن تاریخ روز پنجم اکتبر (13 مهرماه) به عنوان روز جهانی معلم، به‌رسمیت شناخته شد.
تعداد 195 کشور با امضای منشور «یونسکو» این روز را به‌عنوان روز معلم در جهان پذیرفته‌اند. ایران در زمان رژیم پهلوی به این نهاد بین‌المللی پیوسته است. براساس آمار این سازمان، تعداد معلمان جهان 70 میلیون نفرند که یک سوم‌شان زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

ب) چالش‌های پیش ‌رو:
آموزش و پرورش نهادی زیربنایی در هر جامعه‌ای است. رسالت آموزش و پرورش حفظ باورهای عوامانه و توجیه‌گرایانه نیست بلکه آموختن و تربیت صحیح برای کسب مهارتهای «بهتر زیستن» است. آن هم با رعایت و احترام به حقوق دیگران؛ بدین جهت معلمان منادیان آگاهی و اتحاد در یک کشورند.
سیستم آموزشی کشور ما به‌رغم تلاش و کارهایی که انجام داده است دارای مشکلات بی‌شمار بنیادی و ساختاری است که برای تغییر و تحول نیاز به اندیشه‌ای نوین دارد.
نظام آموزشی در کشوری موفق است که مردمش به‌ویژه قشر دست‌اندرکار آموزش و پرورش و آموزش عالی آن، دغدغه‌های نان شب و یا غم مسکن نداشته باشند. دولت موظف است بستر و فرصت‌های لازم را برای شکوفایی جامعه از هر نظر در زمینه‌ی اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و فراهم کند؛ زیرا بخشی از درآمد ملی یا به‌نوعی تمام درآمدها در اختیار دولت است؛ خواه این درآمد از راه اخذ مالیات و عوارض باشد و یا از راه فروش منابع و ثروت‌های ملی از جمله نفت، گاز و امثال این‌ها.
هزینه‌ی تحصیلی در اکثر کشورها در تمام ابعادش تا پایان دوره‌ی متوسطه رایگان و حتا اجباری است آن هم در کشورهایی چون آلمان که بخش خصوصی در آن حرف اول را می‌زند، تاچه رسد به خانواده‌های بسیاری در میهن ما که برای تأمین معیشت خویش و تهیه نوشت‌افزار فرزندانشان چشم به‌راه دریافت 45500 تومان یارانه‌ی ماهانه هستند!
در کشور ما هم طبق اصل 30 قانون اساسی، آموزش تا پایان دوره‌ی متوسطه بایستی رایگان باشد و باز طبق اصل 133‌، اجرای اصل30 به عهده‌ی رییس‌جمهور است.
شوربختانه در سیستم آموزشی ما علاوه بر این‌که اجرای این اصل رعایت نمی‌شود بلکه عرصه‌ی آموزشی به رقابتی ناسالم و به عرصه‌ی تجاری تبدیل شده است. خروجی این عملکرد هم از نظر کمی و هم کیفی چشم‌اندازی مثبت و روشن برای حال و آینده ترسیم نمی‌کند.
نظام آموزشی هر کشور هم برای دانش‌آموز و دانشجو و هم برای خانواده‌شان باید مکانی سرشار از نشاط و آرامش روانی از هر نظر برای حال و آینده باشد نه محیطی آمیخته با ترس و عدم امنیت روانی و بی‌انگیزگی برای دانش‌پژوه و اولیای وی.
مشاهده‌ی وضعیت موجود و آمارهای ارائه‌ی شده زنگ خطری است که مسئولان امر و مردم نبایستی به سادگی و بی‌تفاوت از کنار آن بگذرند آن هم در برابر سازمان و نهادی که بیش از یک میلیون شاغل و بیش از 14 میلیون دانش‌آموز دارد.
با توجه به گزارش آماری ایران، سالانه بیش از یک چهارم دانش‌آموزان ترک تحصیل می‌کنند که این خود پدیده‌ای وحشت‌آور برای حال و آینده است.
میانگین حقوق ماهانه‌ی دریافتی معلمان  در ایران، به گفته وزیر آموزش وپرورش در جمع شورای هماهنگی صنفی معلمان،2 میلیون و720 هزار  تومان است .هرچند این گفته اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، اگر همین مبلغ را با دلاری 14 هزارتومان که هم اینک به‌مراتب بیش‌تر از این است محاسبه شود در ماه حدود 194 دلار و در سال، این میانگین برابر حدود 2330 دلار می‌شود؛ در صورتی که در کشور آمریکا این میانگین سالانه 55 هزار دلار و در غربستان حدود 48 هزار دلار می باشد.
مشکل نظام آموزشی صرفاً با استخدام تعدادی نفر که بیش‌تر براساس نیاز و نه علاقه است و تجهیز نیم‌بندی از فضاهای آموزشی از جمله مراکز فنی و حرفه‌ای، راه به جایی نمی‌برد. آن هم در شرایطی که سن اعتیاد در بین دانش‌آموزان به زیر 11 سال رسیده و میانگین حقوق سالانه‌ی معلمانش برابر با یک ماه حقوق معلم در دیگر کشورها نیست.
بدین‌سان، باید گفت، نظام آموزشی در ایران با مشکلات و چالش‌های بسیاری روبه‌رواست از جمله: افزایش تعداد دانش‌آموزان، منابع نیروی انسانی، کمبود بودجه، پایین بودن کیفیت، پرداخت حقوق ودست مزد، خصوصی‌سازی و...
در پایان، پرسش این است، آیا مسئولان برای برون‌رفت از این چالش‌ها راه‌حلی اندیشیده‌اند؟

 

*چاپ شده در سیمره 468 (1397/07/11) ص2 / یادداشت

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004