شما اینجا هستید: خانهیادداشتلزوم احیای شایستگی‌های جامعه‌ی لرستان

لزوم احیای شایستگی‌های جامعه‌ی لرستان

دوشنبه, 05 فروردين 1398 ساعت 23:05 شناسه خبر: 4309 1 نظر
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
دکترحسن مهرداد دکترحسن مهرداد seymare

از عمده‌ترین ویژگی‌های جوامع عقب‌مانده و توسعه‌نیافته «بی‌تفاوتی» مردم نسبت به اموری است که در اطرافشان جریان دارد. این خصوصیت هم دل‌آزار است و هم تاسف‌آور، زیرا که:

1- بی‌تفاوتی عامل اساسی گسستگی یا تاخر فرهنگی است، یعنی حساسیت را نسبت به امور در انسان می‌زداید و در نتیجه پویایی فرهنگی به صفر میل می‌کند و با درجا زدن و سکون زمینه‌ی گندیدگی و فساد نیز فراهم می‌گردد.

 

2- بی‌تفاوتی مانع بزرگ پرسش‌گری و طرح سوال از مسئولان امور سازمان‌های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی جامعه است، در نتیجه مسئولان هم بازخوردی از فعالیت‌های خود نخواهند دید و کار ادارات در جهت وقت‌گذرانی، روزمرگی و برنامه‌ریزی پیش خواهد رفت.

3- بی‌تفاوتی در فرآیند برنامه‌ریزی اختلال به وجود می‌آورد؛ چرا که عدم مشارکت مردم به عنوان اصلی‌ترین عامل برنامه‌ریزی موجب فاصله‌ گرفتن آن‌ها از جریان امور خواهد شد که در این‌صورت برنامه‌ریزی دیگر حاصل خواست مردم نیست و مردم خود را موظف به همکاری در جریان آن نخواهند دانست واحتمالاً به سختی تحقق خواهد یافت.

4-بی‌تفاوتی خودشناسی و عزت نفس را تضعیف می‌کند و حاصل این ضعفِ نفس ارتباطات بیمارگونه اجتماعی است که در نتیجه آن درگیری‌ها و برخوردهای فیزیکی، قانون‌شکنی‌ها، لاابالی‌گری، حق‌کشی‌ها، دزدی‌ها، مردم‌آزاری‌ها، خودآزاری‌ها، دشمنی‌ها، بدبینی‌ها، فرصت‌طلبی‌ها و تعصبات خشک نفسانی است.

5- بی‌تفاوتی مانع از رسیدن به توان ادراکی و دوری از انتخاب چارچوب‌های فکری در شناخت معضلات جامعه و در نتیجه ناتوانی در حل این مشکلات خواهد شد.

جمود فکری ناشی از بی‌توجهی به کسب زیربناهای علمی و تئوری‌های گوناگون در زمینه‌های مختلف زندگی اجتماعی به ویژه در دنیای سازمانی امروز، موجب ناهماهنگی‌ و گسستگی امور و رشد ناموزون جامعه می‌شود که دست‌آوردی برای آحاد مردم جهت تامین نیازهای مادی و معنوی‌شان نخواهد داشت.

6- بی‌تفاوتی موجب می‌شود که دولت‌مردان نیز در تصمیم‌گیری‌های راه‌بردی (استراتژیک) نسبت به جامعه بی‌تفاوت بمانند که در این‌صورت زمینه‌ی عقب‌ماندگی مضاعف در همه‌ي حوزه‌ها به خوبی فراهم می‌گردد.

7- بی‌تفاوتی موجب می‌شود از نیروهای متخصص، مجرب، بصیر، دلسوز، دانا و متعهد بومی و بعضاً غیربومی در پست‌های کلیدی استفاده نشود، در نتیجه این نیروها از صحنه‌ی مدیریت‌ها رانده شده و میدان برای تاخت‌وتاز مدیران «چارتی» یا مقید به اجرای بخش‌نامه‌ها و وظیفه‌مدار صرف فراهم گردد. حاصل کار چنین مدیرانی فاصله گرفتن از تحقیق و پژوهش و بی‌توجهی به پتانسیل‌ها و استعدادهای موجود استان در راستای پیش‌رفت آن است. 

8- بی‌تفاوتی احساس مسئولیت نسبت به توسعه‌ی جامعه را از بین می‌برد. جامعه متعلق به همه‌ی ماست، جامعه بین ما مشترک است و تنها ویژگی منحصربه‌فردی که می‌تواند ما را از هم‌دیگر متمایز کند ارائه‌ی یک خدمت برجسته به این جامعه است. هرکدام از ما موقعیت و جایگاه‌مان را از جامعه داریم طبیعی است که باید در قبال حرکت، حفظ و توسعه‌ی آن ضرورتاً احساس مسئولیت کنیم.

9-بی‌تفاوتی موجب فقر، درماندگی، بیکاری، دریوزگی و رکود اقتصادی می‌شود؛ باید بدانیم که رفع این معضلات که گریبان‌گیر جامعه ماست، اولاً حساسیت مردم نسبت به ایجاد شرایط مطلوب اقتصادی را می‌طلبد، حساسیتی که امروزه به عنوان یک ویژگی فرهنگی کاملاً احساس می‌شود؛ ثانیاً اتحاد و هم‌دلی بین مردم و مسئولین را طلب می‌کند و در این راستا روابط‌عمومی سازمان‌ها باید بیش از پیش زمینه‌سازی کنند.

10- بی‌تفاوتی موجب افسردگی، ناامیدی، کناره‌گیری و نهایتاً روی آوردن به اعتیاد به موادمخدر می‌شود. بی‌توجهی به «خود» بدترین نوع بی‌تفاوتی‌ است که در قالب «ناباوری» و رها کردن آن جسم و روح به انواع پلیدی‌ها آلوده می‌‌شود و انسان متفکر و عاقل به موجودی انگل و مفلوک و وابسته به موادمخدر تبدیل گردد که مایه ننگ«خود» و بدنامی فامیل و سرافکندگی جامعه می‌شود. خلاصه کلام این‌که ام‌الفساد جامعه «بی‌تفاوتی» است.

در تحلیل تثبیت این رفتار می‌توان گفت که بی‌تفاوتی رفتاری است که مثل هررفتار دیگر زاییده‌ی علل و عواملی است که شناخت آن‌ها نیازمند مدد گرفتن از علوم رفتاری است. می‌گویند که انگیزه‌ها، چرا‌های رفتارند و موجب آغاز و ادامه‌ي یک فعالیت خاص می‌شوند و جهت کلی رفتار را معین می‌کنند.

انگیزه‌ها یا به تعبیری نیازهای درونی ماهیتاً دلایل اصلی عمل به حساب می‌آیند. از طرفی هدف‌ها هستند که انگیزه را به خود معطوف می‌دارند. 

شخصی که در ارضای نیاز یا انگیزه‌ی خود با مانع روبه‌روست ضمن درافتادن با آن مانع ابتدا به رفتار انطباقی عقلانی دست می‌زند؛ یعنی می‌کوشد با آزمایش و خطاو تلاش و کوشش منطقی به طریقی مثبت بر مانع چیره شود. اگر در تلاش مدوام خویش توفیق نیابد احتمالاً هدف‌هایی را جایگزین می‌سازد که بتواند نیاز او را ارضا کند، هدف‌هایی که از منظر مشاهده‌گر چندان منطقی و درست نیستند.

روان‌شناسان حاصل این تلاش‌های ناموفق در راه دست‌یابی به هدف را «ناکامی» می‌نامند.

ناکامی‌ اگر افزایش یابد، موجب رفتار پرخاشگرانه نظیر خصومت، خشم، دلیل‌تراشی و رفتار ویرانگرانه مي‌گردد. حال اگر فشارها ادامه و افزایش یابد نهایتاً به بی‌تفاوتی فرد خواهد انجامید فرد بی‌تفاوت چندان امیدی به بهبود و پیش‌رفت ندارد. به بود و نبود، عقب‌ماندگی و توسعه، خوب و بد، زشت و زیبا، دوستی و دشمنی و خلاصه زمان و مکان، اعتنایی ندارد و اصولاً برایش مهم نیست که چنین اموری را در مرکز توجه خود قرار دهد و این همه حاصل ناکامی‌های مکرر و طولانی است که در مسیر زندگی با آن روبه‌رو شده و می‌شود. متاسفانه در استان ما این رفتار دارد به یک اپیدمی تبدیل می‌شود.

عوامل عدیده‌ای از جمله اعمال حاکمیت‌های جبار و قهار در این استان در طول سالیان متمادی و بی‌توجهی به خواست جامعه‌ي لرستان در سالیان دراز گذشته در شکل‌گیری و تثبیت این مکانیزم خطرناک دفاعی دخالت داشته‌اند، حتا ایستادگی جانانه مردم در برابر مظالم حکومت‌های خودرای که نشان از خودیابی و خودشناسی آنان در انتخاب روش معقول رفع موانع دارد نتوانسته به درستی هدایت شود و متاسفانه به طریقی انجام گرفته که امروزه یکی از عوامل عقب‌ماندگی استان را بعضی همین مقاومت‌ها و ایستاگی‌های قابل قبول گذشته ذکر کنند و از سیاست‌بازی‌های حکام مستبد وقت در اشاعه‌ي فرهنگ تسلیم و بی‌تفاوتی غافلند. لذا شایسته است، با عنایت ویژه به نیازهای اولیه مردم یعنی خوراک، پوشاک و مسکن و امنیت و احترام به خواسته‌های مشروع آنان و رعایت کرامت انسانی زمینه‌ي خودیابی مجدد جامعه‌ي لرستان فراهم گردد تا این‌بار این شایستگی‌ها نه به صورت پرخاشگری و عناد بلکه به قصد چالش‌گری و خواست منطقی احیا گردد تا لرستانی با دید مثبت و انتظار توفیق در اصلاح امور این استان نابرخوردار و کسب موفقیت‌های ملموس از این بی‌تفاوتی‌ رها گردد. باید مردم نتیجه‌ي همکاری و هم‌فکری خود را با مسئولین به‌طور عینی ببینند تا به سمت واقع‌گرایی جسورانه که ویژگی افراد کارآفرین است، حرکت کنند. باید طوری عمل شود که به جای ایراد گرفتن به تفکر درباره‌ی بهتر انجام گرفتن کارها بپردازیم و انجام این مهم با ترتیب دادن آموزش‌های کارشناسی شده در رسانه‌های عمومی به‌خصوص مطبوعات و صداوسیما و توسعه‌ي فرهنگ‌سراها امکان‌پذیر است. 

به هر طریق هم ما مردم و هم مسئولین که خود از این مردم‌اند باید بدانیم و بپذیریم که جامعه باانگیزه و چالشگر در حکم ستون فقرات سازمان‌ها به حساب می‌آیند و موظفیم دست به دست هم بدهیم تا«بی‌تفاوتی» جامعه را به تفکر نقاد، داوری و چالش‌گری سوق دهیم، هرچند که چنین رسالتی حوصله، هزینه و زمان فراوان را می‌طلبد. گر چه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید            سرزنش‌ها گر کند خار مغیلان غم مخور

 

    *چاپ شده در شماره‌ی 489 سیمره(1397/12/20)

 

 

 

1 نظر

  • پیوند نظر  جهانبخش جهانبخش دوشنبه, 12 فروردين 1398 ساعت 12:58

    سلام ودرود عرض ادب خدمت هميشه استادم جناب مهرداد
    نظر صائب مفيد محترم و مقيد و مفصل استاد عزيزم را خواندم و مثل هميشه استفاده ى بهينه بردم
    اما دولتيان كه بايد خدمات مردم انجام دهند ولى ذهنيتى هنوز مظفرالدين شاهى دارند كه فرموده بود : برويد اين مردم فرنگ را پيش من بياوريد ، شنيده ام نماز نمى خوانند ، بياوريد ببينيم دردشان چه هست !
    بيت پايان مطلب نيز اين ذهنيت را در من ايقان نمود كه من نوعى گر سر انتقادى از مسئولى داشته باشم خار مغيلانم در پاى وى !
    ممنونم

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004