شما اینجا هستید: خانهیادداشتبی‌کاری و بیماری هم‌زادند!

بی‌کاری و بیماری هم‌زادند!

یکشنبه, 08 دی 1398 ساعت 08:50 شناسه خبر: 4791 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
دکترمصطفا شکری دکترمصطفا شکری

بی‌کاری را می‌توان مادر فقر، اعتیاد، دزدی، کولبری، طلاق، فحشا و در یک کلام اصلی‌ترین پیش‌زمینه «بزه‌کاری‌های اجتماعی» دانست.

برای درک بهتر جمله‌ی بالا به مثال ساده‌ی زیر دقت کنید:

 دو شهر داریم که هم‌جوارند. در روزگاری هر دو شهر دچار رکود عمیقی می شوند و صنایع و کارخانجات آن‌ها به تعطیلی کشیده می‌شود و مسلماً در این حالت کارگران بی‌کار شده و منبع درآمد خود را از دست می‌دهند.

 

بعد از مدتی مسئولان هر دو شهر متوجه می‌شوند که زندان‌ها روز به روز پرتر شده، کار نیروی پلیس و دادگاه‌ها به مراتب شلوغ‌تر و رجوع بیماران خاص به مراکز درمانی نیز بیش‌تر از همیشه شده است. پرخاشگری و نزاع‌های اجتماعی به اوج خود رسیده و ناامنی، خاطر همه‌ی شهروندان را آزرده کرده است. اعتیاد، دزدی، طلاق و فحشا، نهاد خانواده را بسیار سست کرده و نشاط اجتماعی را به حداقل رسانده‌است. در نهایت مردمانی افسرده، ناتوان و فقیر از دو شهر «رکودزده» باقی‌مانده است.

کم‌کم مسئولان متوجه هزینه‌های سنگین و سرسام‌آور «بزه‌کاری‌های اجتماعی» کارگران بی‌کار شده هر دو شهر شدند. هزینه‌های مانند افزایش نیروهای پلیس و دادگستری، احداث زندان‌های بزرگ‌تر، افزایش هزینه‌های بیمارستانی و مهم‌تر از همه‌ی این‌ها، فرار سرمایه‌ها از هر دو شهر، آینده‌ی شهرها را با چالش جدی مواجه کرده بود. چرا که در شرایط ناامنی، سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند که سرمایه‌ی خود را به مکان‌های امن‌تری منتقل کنند و این موضوع نه تنها وضع موجود که حتا آینده‌ی فرزندان هر دو شهر را با چالش مواجه کرده بود.

در این بین چند پژوهشگر با بررسی این موضوع یک پیشنهاد جالب به مسئولان دو شهر ارائه دادند: به جای افزایش «هزینه» مقابله با بزه‌کاری‌های اجتماعی، این را «هزینه» با کار کشیدن از کارگران بی‌کار شده، به عنوان درآمد به آن‌ها پرداخت کنید!

مسئولان دو شهر بر مبنای این پیشنهاد، تصمیم گرفتند که کارگران یک شهر را موظف کنند تا گودالی 2 متر در 3 متری را به شهر هم‌جوار خاک‌برداری کنند. هم‌چنین کارگران شهر دیگر، این گودال را پر کنند! و کارگران در قبال این کار «بیهوده» حقوق دریافت کنند.

پس از اجرای این پیشنهاد، مسئولان دو شهر متوجه شدند که خبری از هزینه‌های سرسام‌آور بزه‌کارهای پیشین نیست و به شدّت دزدی، اعتیاد، طلاق، فحشا و ... کم شده و سرمایه‌گذاران احساس امنیت کرده و به جای خروج سرمایه‌ی خود، به فکر سرمایه‌گذاری‌های جدید نیز هستند.

این مثال که در عین سادگی از محتوای غنی‌ای برخوردار است، نشان می‌دهد که بی‌کاری چه تبعات و پیامدهایی می‌تواند داشته باشد. تبعات و پیامدهایی که هزینه‌های سرسام‌آوری را بر گرده‌ی دولت‌ها سوار می‌کند و از طرفی موجب کسری بودجه‌ی دولت و از طرف دیگر موجب فقر بیش‌تر مردم می‌شود. فقری که مانند بهمن عمل می‌کند و روز به روز بر دامنه‌ی آن افزوده می‌شود 

شاید پرسیده شود که در مثال بالا چه نیازی است که کار بیهوده «خاک‌برداری» و مجدداً پر کردن آن از کارگران خواسته شود؟ چرا درآمد به صورت مستقیم و بدون مطالبه کاری بیهوده به آن‌ها پرداخت نشده است؟

پاسخ این پرسش ساده است: زیرا پول بادآورده را باد می‌برد. پولی که در قبال انجام «کاری» نباشد کارگران قدر آن پول را نمی‌دانند. چون حاصل دست‌رنج خودشان نیست. بنابراین در نحوه‌ي هزینه کرد آن نیز با منطق «اقتصادی و عقلایی» از آن استفاده نمی‌کنند. از طرفی اشتغال به کار برای کارگران، موجب سرگرمی آن‌ها شده و فرصت فکر بزه‌کاری‌های اجتماعی را نیز از آن‌ها می‌گیرد!

اگر فقر، اعتیاد، دزدی، کولبری، طلاق، فحشا را در یک اقتصاد «بیماری» بدانیم، می‌توان این بیماری‌ها را هم‌زاد بی‌کاری قلمداد کرد، چرا که بیکاری پیش‌زمینه‌ی این بیماری‌ها را ایجاد می‌کند...

*دکترای اقتصاد بین‌الملل

*چاپ در سیمره 519(7دی‌ماه98)

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004