شما اینجا هستید: خانهیادداشت«یاد بعضی نفرات روشنم می‌دارد»1 / برای زنده‌یاد حاج‌محعمدجعفر قاضی

«یاد بعضی نفرات روشنم می‌دارد»1 / برای زنده‌یاد حاج‌محعمدجعفر قاضی

یکشنبه, 18 اسفند 1398 ساعت 22:05 شناسه خبر: 4953 برای نظر دادن اولین باش!
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
دکترحسین سلاح‌ورزی دکترحسین سلاح‌ورزی سیمره

 «یاران موافق همه از دست شدند    در پای اجل یکان یکان پست شدند»2

 

بعضی آدم‌ها آنقدر پُررنگ هستند که جای خالی‌شان پُر شدنی نیست و هرگز رفتن‌شان و نبودن‌شان قابل باور نیست؛ هر گوشه را نگاه ‌کنی، رد و یادی نیکو از آن‌ها هست و حضورشان را یادآور می‌شود؛ ملموس و زنده مانند همیشه که بوده‌اند و زندگی می‌کرده‌اند.

عجیب است که با این همه یادگار و نشانه، و با این‌که گرمای وجودشان را در نزدیک‌ترین فاصله به خودت احساس می‌کنی، نبودشان سنگین‌تر از هر نبودِ دیگری بر سرت آوار می‌شود و جای خالی‌شان برای همیشه پیش چشمانت باقی می‌ماند.

 

«نام بعضی نفرات

 

رزق روحم شده است

 

وقت هر دلتنگی

 

سویشان دارم دست

 

جرئتم می‌بخشد

 

روشنم می‌دارد.»3

 

بعض آدم‌ها آنقدر بزرگ هستند که نه در ذهن می‌توانی آن‌ها را بگنجانی، نه این جهانِ کوچک انگار جای بزرگی برایشان است؛ همین است که وقتی می‌روند و رها می‌شوند، انگار بازِ پهن‌بالی از قفسی کوچک آزاد می‌شود؛ بال می‌گشاید و جاودانه می‌َشود. دل‌مان می‌خواهد هم‌چنان نگه‌اش داریم؛ برای خودمان، برای دنیای کوچک‌مان، برای فرداهایمان که غنی‌تر باشد؛ اما می‌دانیم که مربوط به جای دیگری است؛ جایی بزرگ‌تر و دلبازتر؛ و دیر یا زود باید با جای خالی پُررنگش کنار بیاییم.

 

بعضی آدم‌ها انگار از اول بوده‌اند؛ مثل آفتاب که روشنی می‌بخشد، مثل درخت که میوه، مثل باران که زندگی، مثل آسمان که امید می‌دهد؛ تصورِ نبودِ آفتاب یا درخت و آسمان، تصور هولناکی است؛ حاصلش یک جای خالی بزرگ می‌تواند باشد که با هیچ چیز دیگری نمی‌توان پوشاندش. به جای آفتاب چه می‌توان گذاشت! به جای آسمان چه می‌توان کشید! به جای درخت چه می‌توان نوشت!

 

بعضی آدم‌ها حجم بیش‌تری از دل و ذهن آدم را به اشغال می‌کنند؛ از بس که همه‌جا هستند؛ از بس که نام‌شان با هر چه خوبی و ماندگاری است گره خورده؛ آن‌قدر که یاد خوبی‌شان فراوان است؛ فراموش کردن این آدم‌ها دشوار است، چون بخشی از وجودت شده‌اند و انکار خودت آسان نیست.

 

باورم این است که آدم‌های بزرگ مشعل‌های برافروخته‌ای هستند که دنیا را برای همگان روشن می‌کنند و با مرگ هر کدام، گوشه‌ای از دنیا تاریک می‌شود؛ اگرچه ردِ نورانی‌شان تا همیشه پابرجاست، اما مشکل می‌توان به ندیدن و نبودن‌شان عادت کرد.

 

زنده‌یاد «محمدجعفر قاضی» از جمله‌ی این آدم‌هاست؛ می‌گویم «هست»، نمی‌گویم «بود»؛ چون معتقدم «هست» و «خواهد بود»؛ آری هست؛ مادامی که یادش در دل‌ و نامش بر زبان است؛ تا وقتی یادگارهای نیک‌اش پابرجاست.

 

«بزرگ بود و از اهالی امروز بود

 

و با تمام افق‌های باز نسبت داشت

 

و لحن آب و زمین را چه خوب می‌فهمید»4

 

 

 

سفرش خوش باشد...

 

پی‌نویس‌ها:

 

1-نیما

 

2-خیام

 

3- نیما

 

4- سهراب

 

 

 

 

 

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

سایت‌های مفید

سیمره در شبکه های اجتماعی

گستره‌ی توزیع

غرب و جنوب کشور

ایلام، کرمانشاه، کردستان، لرستان، خوزستان و همدان. همواره‌ی روزگار با سیمره جاری باشید!

سامانه‏‏‏‏‏‏ ی پیام کوتاه سیمره, منتظر پیشنهادها و انتقادات شما هستیم.
30009900998293

درباره سیمره

هفته‌نامه‌ی فرهنگی، اجتماعی، ورزشی

سال چهارهم

نشانی: لرستان، خرم‌آباد، خیابان شریعتی، روبه‌روی راهنمایی و رانندگی، اول زیرگذر شقایق

تلفکس: 06633407004